Leipzig! Leipzig! Leipzig!

Vorige week	Huidige week
Bij geen updates	Tekeningen

Week 27

Leipziger Allerlei 1 juli - 8 juli

Zondag 6 juli 2025

Tekst en toeval

De Leipziger Volkszeitung, Five auf zu lange Nachrichten, een woordspeling op Pfeife auf zu lange Nachrichten: schijt aan te lang nieuws (grof vertaald). Het staat hier zeer gepast, want het Paulinum rechts had al lang af moeten zijn.

Als je de hoogbouw aan het kapitaal laat, krijg je glimmerend glas. In de DDR werd ook voor het oog van het volk gebouwd en dat kon ook met betonplaten.

Woon je in Leipzig aan een doorgaande straat, heb je een spatie tussen de naam en straat, de zijstraten zijn zonder spatie.

Abri's en het aanplakverbod zijn beperkingen van de vrijheid van meningsuiting. Daarbij aanplakzuilen zijn mooier, dan dat eeuwig bewegend beeld. En straatmeubilair is er om plakkaten op aan te brengen. Zeker in een linkse stad als Leipzig.

De Späti staat bijvoorbeeld onder druk (zie inzet). De winkel op de hoek die 's avonds alles verkoopt dat je opeens nodig hebt of waar je opeens trek in hebt. Zo'n winkel is meer dan een winkel, het is het sociale cement van een buurt. Bindend. Alles wat een scootertje niet heeft. Het zorgt voor leven in de buurt en wat passen op je stappenteller.

En lantaarnpalen zijn het domein voor kwijtgelopen katten. Kijk even in je kelder of Shiro er misschien opgesloten te verdorsten zit. De meneer op de achtergrond (zie pijl) levert al vast zijn bijdrage.

En plakken is beter dan krabbelen. Al is het voor een goede zaak. Ik vraag me wel eens af of er anderen zijn die de moeite nemen het te lezen (tekst in inzet).

Ik liep wat voor vervallen spoorweggebouwen. Het mooie is dat er nog veel slooprijpe industriële monumenten zijn die groene zônes scheppen. In Amsterdam rijden er voortdurend project- ontwikkelaars in Tesla's rond, jagend op elke losse baksteen.

Ik gaf mijn reisgenote Das Schloss van Kafka cadeau. Sindsdien is iedereen hier voortdurend moe, zoals ze in dat boek ook zijn. En ik met mijn kapotte knie loop gewoon, vandaag waren het weer 10.000 passen. Zonder in een mandje gedragen te worden.

Ze hingen dus bij mijn broer op de bank. Ik ging derhalve maar alleen even bami eten op de Hauptbahnhof (bami eet je in Duitsland bij voorkeur op het station). Buiten op het zebrapad naar de tram botste ik letterlijk tegen mijn ateliergenote aan.

Het lijkt toeval dat je in een grote stad iemand tegen komt die je kent, maar dat is het niet: al die andere mensen ken je gewoon niet.

Zaterdag 5 juli 2025

Een verloren kaartspelletje

Vandaag ging het niet qua lopen, dus maar de S-Bahn richting Altenburg, waar een speelkaartenfabriek zit en tevens een dito museum.

In de stationshal van het in Thüringen gelegen stadje, werd ik onthaald door het speelkaartenmannetje.

De weg naar Colditz (zie inzet) werd aangegeven, die naar het museum niet. De voor het station opgestelde markthandelaars, toverden bij het woord kaartspel alleen wat Britse jokerspelen tevoorschijn. Het verschil ontging hun: geld is geld.

Als u nog een huis wil kopen sla dan hier uw slag. Ze hebben een mooi slot op de berg. De bussen reden niet, er werd ergens aan de straat gewerkt en dat was ingrijpend. Vond men.

Een goede bakker zou er ergens zijn. Ik vond een Duits ogend restaurant dat God leek te heten, maar bij nadering was het er een met Goa-keuken. En dit soort zaken waar je eerst je kracht moet testen.

En dan reed er een bus. Eén. Waar grootmoeder nog mee over de Alpen was geweest.
En een naar het station. Het lijkt alsof men op het slot er alles aan doet om je weg te krijgen. Je mocht eens land gaan meten.

Op het station vielen er dan toch nog wat kaarten te zien. De bladen en bellen Ober en de eikel aas.

In de avond zaten er twee Brulsen op het balkon...

... en voordat je het weet, ligt de hele tafel dan vol boeken.

Voor de rest: hoe minder passen (8000), hoe minder foto's, hoe minder verhalen.

Vrijdag 4 juli 2025

Freitags Tanz

Na drie dagen van meer dan 8000 passen had ik bij vertrek het gevoel dat het vandaag helemaal niets zou worden. Toch eerst maar eens naar de Karli (de Karl Liebknecht Strasse) voor koffie en ontbijt.

Het is de alternatieve winkelstraat, die inmiddels iets meer mainstream wordt: geld maakt alles kapot.

De Erbsenfabrik (die naam klopt niet, maar doe het er maar even mee, ik ben geen reisgids) blijft leuk.

En ze hebben een Daumenkino Automat en dan ben je hoe dan ook ok.

En veel kunst op straat.

Op de echte winkelpromenade kiest men dan weer een Nelkenkönigin or whatever. Een dag wereldberoemd bij RTL. 'Ich hab ne eigene Kamera,' bitste de cameraman. Klopt, ik ook.

De bekende bezienswaardigheden laat ik achterwege. Het mooiste gebouw in het centrum was er een waar elk Ossie-kind van droomde: de Milchbar. Prachtige architectuur.

De straatmuzikante naast me op het bankje vraag ik welk instrument ze aan het stemmen is, het is een snaarinstrument met een bazuin eraan. Met zwaar Slavisch accent antwoord ze iets als een baproesjka. En waar dat vandaan komt. Ze zegt dat het een heel oud Duits instrument is. Kom er maar in, Telemann.

Op de vrijdagsmarkt voor de opera probeert een zwart handje een visje uit de lucht te pikken.

's Avonds naar een podiumadaptatie van een rolstoelinclusief ballet door de Forward Dance Company van Lofft, op een bewerking van de Carmina Burana.
Ik zal het wel weer niet begrepen hebben toen ik na afloop zei dat ik de danseressen zonder rolstoel toch beter vond. Maar ja, wat weet ik nou van dans?
Inmiddels liep ik wel even 13.000 passen vandaag.

Donderdag 3 juli 2025

Ticket terug naar het Aards Paradijs

Nu denkt u misschien, was hij nou weer op het station? Ja, maar het is ook een gigantisch groot winkelcentrum en zelfs ik heb wel eens dagelijkse spullen nodig. En ik had tijd voor een Brezel tussen twee trams door. Bij aankomst kwam ik langs een bakker die alleen Butterbrezel had en ja die zijn veel lekkerder.

De tocht ging naar het Drukpersmuseum, waar ook een expositie van Chinese steendrukken was. Ik bleek zelf geen aanleg daarvoor te hebben, het is een geduldspel en ik ben geen monnik.

Ik ben meer in voor de proefvellen waarop drukkers wat aan het spelen zijn gegaan. Een drukker zag mijn interesse en vertelde me dat er mogelijkheden waren zelf aan de gang te gaan. En of ik een kunstenaar was, gelukkig waren er anderen om die vraag te beantwoorden.

Nu denk ik erover om een boek met BliBra's uit te gaan brengen. De echtgenote van de drukker heeft een galerie gericht op drukwerk en ik heb een vermoeden dat ze me in Leipzig misschien beter begrijpen dan in Amsterdam.

En verder voor koffie en ijs naar een van die Leipziger boulevards die de sterren boven Parijs laten schijnen (tekst in midden).

Deze meneer had me door met mijn camera. Hij zat een stuk Streuselkirsch ter formaat van een - en ik lieg niet - stoeptegel te verorberen. In gewicht zal het ook niet veel gescheeld hebben. Het leven is om te genieten en als dat in een groot stuk koek zit, geniet ervan! En hij kon het hebben.

Ik ontdekte iets later mijn eigen paradijs op aarde. Vrolijke mensen, tot een gesprek bereid, je werd meteen opgenomen. Buiten pizza van super kwaliteit en voor de drankjes even naar het dakterras klimmen. En dat alles midden in de stad!

Een masseuse was er ook, uit dat mysterieuze Voigtland nog wel. Iedereen hielp om haar tent op te zetten. Ondertussen werden de fruitbomen verzorgd. Ik realiseerde me dat ik dit veel te weinig doe, gewoon op een stoeltje in het groen en rust. En nee, ik zeg alweer niet waar het is. Zoek uw eigen paradijs maar!

Het werk gedaan, de werkers aan de Radler.

En ik bleef zitten met een vraag: wat is een Daumenkino (een duimbioscoop)? Maar je moet altijd vragen over houden om antwoorden te vinden.

Woensdag 2 juli 2025

Op zoek naar het betonnen geslachtsdeel van Wagner

De Augustuzplatz zou het grootste plein van Europa zijn. Het mooiste gebouw vind ik das Operhaus, een uit 1960 stammend DDR classicistisch gebouw.
Ondanks dat er vandaag een hittegolf is, mijn knie nodig aan vervanging toe is en ik slechts heel miniem pijnstilling mag, zal ik vandaag toch weer meer dan 8000 stappen zetten, net als gisteren.

De wederopstanding van de Pauluskerk (links nog in de steigers) vind ik veel minder. Het achter mij gelegen Neues Gewandhaus verdient geen schoonheidsprijs, maar van binnen is het mooi. En de van het Concertgebouw afgekeken akoestiek is misschien zelfs beter.

Omdat ik eigenlijk nooit echt luister naar aanwijzingen hoe ergens te komen, maar me slechts iets voorstel, kwam ik langs deze mooie tramremise op weg naar het verkeerde eindpunt.

Mooi landelijk was het er wel. Ik kreeg een voorstelling van Poolse geitenmelkers die me zeiden 'Privni tramvaje patek, ano' (De eerstvolgende tram gaat vrijdag).

Ik doorkruiste de hele stad nog eens, langs al die aanlokkende verkoelende ijs-cafés. Duitsland is de grootste ijsconsument van Europa. Hoe dat zo komt kan ik u wel vertellen maar het is een te lang verhaal voor 's nachts in mijn appartement, kort gevat: het heeft met de oorlog te maken. Wat niet?

Uiteindelijk bereik ik de rustige Waldsiedlung waar mijn ateliergenote zich verschanst heeft en waar ook mijn in Leipzig wonende broer wacht.

Ik zit altijd in appartementjes in de stad, maar ook dit trekt me wel. Alhoewel je dan toch weer de stad in moet voor een leuk restaurant. Een uiterst leuk overigens en ik noem geen namen: het moet leuk blijven.

Na de maaltijd, gaan we nog even naar de plek waar de nazi's een twintig meter hoog standbeeld van Wagner zouden neerzetten. Omdat ze toch wel inzagen dat het misschien iets te pompeus was, zou aan de andere kant een meer naar de menselijke maat gemaakt park komen. Zeker omdat de bedenker van het beeld, bedacht had dat Wagner naakt afgebeeld zou worden (als jongeling of als gevestigd componist met hangbuik en manboobs? En wat was er over zijn geslachtsdeel bekend?). Gelukkig had men het beton uiteindelijk ergens anders nodig.
Om het beeld uit het hoofd te verdrijven: ook hier rijden nog Tatra T3 trams. U weet hoeveel ik daarvan hou. De nieuwe lampen vind ik het ontwerp geen recht doen.

Dinsdag 1 juli 2025

Met de trein naar het grootste station van Europa

De Deutsche Bahn liet zich van zijn beste kant zien: een vertraging van 2,5 uur. Eerst een drukke trein richting Berlijn met geheel jeugdpuistjes onderdrukkend Europa, die allemaal niet gereserveerd hadden en zo wel op de verkeerde plek zaten, een Speisewagen die er niet was, een onbruikbare wagon (oververhit) en voor de rest ook geen airconditioning, die al snel een vertraging opliep, genoeg om de overstap in Hannover niet te halen. Die had echter ook vertraging en de trein was een verademing.

Totdat: vier storingen in het systeem van de loc, één brand in de coupés onder ons en de trein voor ons had een incident resulterend in een zware politie-inzet. Toen we alles wel meenden gehad te hebben, trok er nog iemand aan de noodrem.

Maar goed, na bijna twaalf uur in oververhitte trein krijg je dan wel het mooiste station ter wereld: de Hauptbahnhof van Leipzig, een kopstation met allure.

Onderweg: al in Magdenburg!

De Westseite. En mijn broer had al die uren gewoon staan wachten.

Nacht. Nog kunnen eten ergens. Voor het station slaapt menselijk leed.
Ik ga naar mijn appartement: onneembaar als Alcatraz. Soms denk ik wel eens dat ik achter begin te lopen op de tijd.
Slaap.

Maandag 30 juni 2025

Nee vandaag echt niet meer. OK, dit dan: je hebt een wiskundige nodig om je auto te koelen met dit weer: gebruik je portier als pomp. De buren zullen gek kijken maar die zijn zo gek om in een warme auto te gaan zitten.

Morgen echt meer: het echte leven gaat weer beginnen!