|
Het hoesje van de cd valt niet goed
weer te geven: het grijs is namelijk een spiegel waarin je dus
bij het betrachten van de hoes, je eigen gezicht ziet. En dan
mag je je afvragen wie paranoïde is.
|
|
Dolende zielen
Een kunstenaar - en zeker een miskend - streeft op een gegeven
moment naar vakmanschap.
The Damned heeft
dat vakmanschip al lang bewezen, het moet nu weer tijd worden
voor de weg terug naar de passie. De passie, de ziel, die er op
het podium is, maar hier op dit beoogde kerstcadeautje toch niet
is.
Patricia Morrison zei ooit dat The Damned een band was
zonder fillersongs, maar ik vrees toch dat dit een cd is
met dat soort werk - niet vreemd dat ik ze live dan ook niet
hoor. Niet dat het slechte songs zijn - integendeel - de
gemiddelde band mocht hopen dat ze er zo eentje schrijven
konden, maar ze blijven zielloos. Dolend zielloos. Wellicht
vanwege het vakmanschap wat in de arrangementen is gelegd:
raffel het toch eens wat af, jongens, we weten nu wel dat jullie
het vak beheersen. Gewoon dat spul in een dag in het vinyl
rossen, met krassen en al!
Tot besluit: de beste songs op dit album: A Danger to
Yourself, Little Miss Disaster en Nothing.
Veelzeggende titels. Als verdoemd. |
De
openingskop van Het Parool op Kerstavond. Het kan niet zieker, een
moeder en een kind worden uit een klooster van de Zusters Augustinessen
gezet omdat de subsidie voor opvang wegvalt. En dat in een land waar
braaf smuilende gezichten van Christelijke partijen de macht bepalen.
Ook deze herberg had geen plaats meer. Overgeleverd aan een samenleving
die slechts de warmte van de vrieskou koestert.
Mensen
er is hoop, de snackbar is met de Kerst open! En dan ook nog in
onberispelijk Nederlands en dan die sublieme vormgeving. Dat
belooft vreten op aarde! Ook voor die arme slachtoffertjes van
de kredietcrisis. En dat zijn vooral die mensen die geen
aandelen hadden. De rest moet gewoon iets meer de
wildzwijncarbonaatjes afknagen.