| Week 52 |
| Zondag 31 december 2006 |
 |
|
Een jaaroverzicht komt er niet, daar was het voor u, lezer, het jaar niet naar. Computerstoringen en inspiratietekort brachten mij bijna tot stoppen, maar ik heb besloten door te gaan, binnenkort de zeven jaar vol te maken. Nederlands oudste dagelijkse weblog te zijn schept verplichtingen. Ik heb het genre hier uitgevonden, onbewust van het bestaan er van elders. Dus wat nog onvernoemd bleef rest...
|
 |
| Draai nummer drie uit Allard's top
tien (zie beneden) en ben tot tranen geroerd. Volgend jaar wil ik ook
weer muziek maken.... Muziek is nodig. Ramones, Leadbelly, Brecht en
Weill, Charles Bukowski... Begrijpt iemand dan Waits mijn smaak beter? En verder: lees Lisa. |
 |
Beste restaurant van 2006
restaurant Marius op de Barentszstraat 243 te Amsterdam, al was het
alleen maar om de uiterst charmante bediening (ervaren op donderdag).
Maar het eten mocht er echt ook zijn. En de wijn. Mocht u me willen uitnodigen voor een maaltijd daar dan mag dat heel persoonlijk hier. |
| Het hangen van Saddam | "... Wat vond je van de gerechtelijke
verhanging van Saddam? Primitief, maar in de huidige constellatie in
Irak had het natuurlijk niet anders gekund, dat doorzag I. ook meteen.
Levenslang was beter geweest, maar daarvoor is geen enkele garantie in
Irak. Wat me intrigeert is de imagoverandering van de man, qua uiterlijk. Heel doordacht. Zou een imagecoach achter kunnen zitten, alleen zijn gedrag was er niet naar. Het veelvuldig schreeuwen had hij achterwegen moeten laten, alles in rust nemen, gelaten, want hij wist zijn lot... Zijn leermeester Josif 'Soso' Dzjoegasjvili, die had dat beter gedaan, maar zover kwam het bij hem niet, hij crepeerde alleen op de vloer in de angst die zijn personeel koesterde. Of die gekke Radzinsky moet gelijk hebben: dan stierf Stalin omdat zijn tweede echelon een nieuwe zuivering aan zag komen..." |
 |
En dan eet ik rijst Rijst Korrel voor korrel Rijst
Het brengt geluk Maar verteerd snel Rijst
Huwelijken begooid men ermee Terwijl het uiteindelijk papkookt Rijst
Dus kook ik rijst Rijst Korrel voor korrel Reist...
|
| Zaterdag 30 december 2006 |
 |
|
|
['s Nachts voor de executie] |
 |
| Vrijdag 29 december 2006 |
|
Hoe is het leven in Baghdad echt? Hier ziet u het dagelijkse leven in vele videobijdragen. Veiliger surfen op het internet? McAffee heeft een nieuw gratis hulpmiddel, dat u zal leren dat mijn site in elk geval gevaarloos is. Hooguit geestelijk onveilig. |
|
Een beroepsmilitair kan geen dienst weigeren. Net als een
bakker die geen brood wil bakken noem je dat staken.| Donderdag 28 december 2006 |
|
|
Allard Jolles' Tien beste cd's van het jaar 2006
Compleet te beluisteren bij Gigantic
De favoriete clip van de auteur (zie de inleiding). |
Voor het derde jaar op rij beschrijft Allard Jolles, muzikant en architectuurschrijver, zijn favoriete cd's van het afgelopen jaar. Dit jaar - naast de links naar de artiestensites - ook met links naar video's op YouTube. Hopelijk voldoende om u bezig te houden tot 12 januari, want dan verschijnt zijn nieuwste uitgave waarin hij zijn liefde voor de rockmuziek en de architectuur verenigt in een boek over poptempels. Hey Ho Let's Go!
door Allard Jolles “Rock ‘n’ Roll Records ain't selling this year”, zongen de Supersuckers al in 2003, maar eigenlijk voelt het voor de liefhebber elk jaar zo. Wat echte muziek betreft is 2006 zelfs een gitzwart jaar, terwijl iedereen dacht dat het na 2005, het jaar van het uiteenvallen van de beste band van Europa (Gluecifer), niet slechter kon. 2006 bracht ons namelijk het uiteenvallen van The D4 (de makers van de beste plaat van 2005) en The Immortal Lee County Killers III (vorig jaar 4de). Voeg daarbij de waardeloze tweede cd van Jet (de kwalificatie ‘teleurstellend’ is opnieuw gedefinieerd) en een op 2 nummers na volkomen mislukte Datsuns cd, en de indruk ontstaat dat we 2006 maar snel moeten vergeten. Toch zie ik hier en daar een lichtpuntje – en sommige lichtpuntjes zijn zelfs zo sterk dat 2006 eigenlijk een topjaar is, met vooral uitschieters. Goed, het gemiddelde niveau ligt wat lager dan voorgaande jaren, maar de top is werkelijk de top. |
|
1. Pandelerium – The Legendary Shack Shakers Een meesterwerk; geen cd zo vaak gedraaid als deze. Geweldige teksten (zelfs van iets politieks corrects als milieuvervuiling maken ze briljante rockabilly in het nummer Union Carbide Blues – inderdaad , van de giframp in Bhopal); fantastisch spel, waarbij vooral het jaloersmakende niveau van mondharmonicaspeler en zanger J.D Wilkes (tevens bezig met een film over vergeten Amerikaanse muziek) opvalt. Niet voor niets Jello Biafra’s favoriete band van dit moment, en wie hierbij stil kan blijven zitten leert het nooit. Deze plaat op, en de roman The March van E.L. Doctorow op schoot – alleen ware kunst sleept je overal doorheen. |
|
|
|
2. Death by Sexy – Eagles of Death Metal Glam, glitter en grandioze songs: de tweede cd van The Eagles of Death Metal is nóg beter dan de eerste, en dat terwijl een opvolger van een succesvol debuut altijd zo moeilijk te maken is. De muziek is wederom een kruising tussen Marc Bolan's T- Rex, Gary Glitter, platte rock en hier en daar wat blues en country. Het geheel is overgoten met een sausje seksueel getinte teksten met een knipoog. De clips van “I’ve got a feeling (just nineteen)” en “I want you so hard”, zelfs op TMF te zien geweest, spreken wat dat betreft boekdelen. Een gouden cape om de schouders versiert een stuk lekkerder, ‘tuurlijk. Op drums natuurlijk nog steeds Josh Homme van QOTSA – maar een hobbyproject is dit allang niet meer. |
|
3. Orphans – Tom Waits Beetje voorspelbaar, maar ook ik ben ineens weer Tom Waits gaan draaien. De eerste cd van de drie in deze box is namelijk prachtige grotestadsblues in de stijl van Howlin’ Wolf en klinkt alsof hij is opgenomen in de jaren ’50 van de vorige eeuw. Zo doe je dat, en het verlicht enigszins de pijn van het verlies van de Immortal Lee County Killers. Een onverwacht genoegen voor wie dacht dat je op Waits niet kan dansen. De mondharmonica van Charlie Musselwhite (diens cd Delta Hardware is ook niet verkeerd, trouwens) is schitterend en op gitaar de onverwoestbare Dave ‘Mustang’ Alvin, ex-Blasters, met een heldenrol in de ouderwetse protestsong Road to Peace. Wat wil je nog meer? Twee Ramoners-covers? Geen punt, die staan er ook op. |
|
 |
4. ‘Sno Angel Like You - Howe Gelb Engelen, sneeuw en katholieke koorzang, dit lijkt wel een kerstplaat. Zeer geschikt bij open haarden, rode wijn en kaarslicht, maar hier en daar gelukkig toch net even te ruig en vervormd om naar de (schoon)ouders mee te nemen. Ook deze plaat is tekstueel sterk; Gelb blijkt een zwartgallige poëet. Hierbij lezen we natuurlijk Dostojevski’s ‘Naar aanleiding van natte sneeuw’. Hoe zwaarder anderen het hebben, des te dragelijker lijkt ons eigen bestaan. Of zijn we die ‘anderen’ gewoon zelf?
|
|
5. One day it will please us to remember even this – The New York Dolls Een onverwacht sterke plaat, en dat zonder Johnny Thunders. Sterke songs, een mooi doorleefd en herkenbaar zingende David Johansen en met gastbijdragen van Bo Diddley, Iggy Pop en Michael Stipe (REM). Waar in hetzelfde genre de jonkies van Jet en The Datsuns compleet falen, laten deze oude mannen horen wat je ervoor nodig hebt: inspiratie, brutaliteit en smaak. Zo lastig is dat toch niet?
|
 |
 |
6. Vision Valley – The Vines Veelzijdige verrassing, deze Vinesplaat. Misschien zelfs wel net iets té veelzijdig, want die twee uitstapjes waarbij songschrijven nog het meeste lijkt op een wedstrijdje Beatles-nadoen had natuurlijk nooit gemogen. Daartegenover staat het begin van de plaat, dat met twee kleine meesterwerkjes (‘Anysound’ en ‘Nothin’s Comin’) bijna The D4 doet vergeten. Fijne website, die tijdens het laden meteen met de clip van ‘Gross Out’ in huis valt.
|
|
7. Zeno Beach - Radio Birdman Nog meer ouwe mannen. In de punktijd al Australië’s beste band (klassieke songs als Crying Sun, New Race), en nu doen de heren dat nog eens dunnetjes over. Zeer herkenbare sound, met de getergde stem van Rob Younger gitaren ietsjes naar achteren en af en toe ruim baan voor vreemde orgel- en pianopartijen die soms doen denken aan Sonic’s Rendezvous Band. Drugs zijn zo slecht nog niet.
|
 |
 |
8. Riot City Blues - Primal Scream Op het eerste gehoor een Rolling Stonesimitatie, maar na drie keer draaien meer dan genoeg eigens om lang mee te gaan. Goed, je hoort stukjes ‘Exile on Main Street’ (‘Nitty Gritty’, en vooral ‘We’re Gonna Boogie’), en je hoort een scheutje New York Dolls, maar daar komen ze eerlijk voor uit – een songtitel als ‘Dolls (Sweet Rock and Roll)’ zegt genoeg. Heel mooi geproduceerd, absoluut niet gelikt. De website is niet om aan te zien – en natuurlijk is dat nét weer de site die een of andere arti designprijs heeft gehad…waarom zitten er toch altijd van die klojo’s in kunstjury’s? |
|
9. Whats for Dinner? - King Kahn & the BBQ show Zet twee idioten op een podium, noem de ene met het indiaase uiterlijk naar de keeper van het Duitse elftal, en geef die Engelsman de bijnaam ‘sultan’, en je hebt als manager je handen vol. Een paarse pruik en een glitterjurkje doen de rest. Iedere met de buren georganiseerde straatbarbeque wordt onvergetelijk. Zie de gratis filmpjes die ook op de cd staan. De muziek is, en klinkt wat betreft geluidstechniek als sixtiespunk, met de gebruikelijke liedjes over meisjes, auto’s en zombies. Heerlijke onzin. Suck it and smell.
|
 |
|
|
10. The man who lives for love - Spencer Dickinson Dit betreft een eindelijk ook hier verkrijgbare, ooit alleen in Japan uitgebrachte cultplaat van Jon Spencer. Samen met Luther en Cody, de zonen van Sunstudio-legende Jim Dickinson maakt Spencer hier zijn gebruikelijk experimentele blues, die eigenlijk met 19 nummers te lang duurt. De tweede helft van de plaat is mooier dan de eerste helft, gewoon beginnen bij liedje 11 dus. Het hoogtepunt is het 10 minuten durende ‘I’m so Alone’, zonder songstructuur of akkoordenwisselingen, en met als enige tekst kreten als ‘come on’, ‘oh yeah’ en de woorden uit de titel. Hier krijg je gegarandeerd iedere huisgenoot knettergek mee. En dan ben je inderdaad alleen. Lees ook vooral de liner-notes van pa Dickinson. Rock ‘n’roll is als worstelen: ‘the worse it is, the better I like it.’ Dat gaan we niet tegenspreken, in 2007. |
|
‘The worse it is, the better I like it.’ |
|
|
| Woensdag 27 december 2006 |
 |
|
 |
|
| Dinsdag 26 december 2006 |
 |
Net 50 cm in Duitsland, over het eenpersoonsvoetgangers-brugje van Lemiers (Vaals, NL) naar Lemiers (Aachen, D) en het eerste waarschuwings-bordje 'auf eigene Gefahr' en 'für Unfälle wird nicht gehaftet'. Zou dit bordje van de Oberstadtdirektor Garten- und Friedhofsambt (direct bij een glijpartij aan het kerkhof denken...) van hier tot aan de Oder-Neissegrens gelden of alleen maar voor dit pad? |
 |
Ontmoeting Ze had haar bankpas in haar andere tas laten zitten en nu stond ze op tweede kerstdag voor een gesloten loket en kon geen treinkaartje voor haar en haar fiets krijgen. Ze had alleen cash. Ik bood haar aan er eentje voor haar te pinnen uit de automaat en omdat ik met kortingskaart toch iemand met korting mee kan nemen, reisde ze met me op. Ze moest tot halverwege, ze moest werken op deze feestdag, bedienen in een eetcafé. Haar kerst was hectisch geweest, eigenlijk voor alles te laat, woorden met haar moeder en te laat op met haar broertje die in Engeland woonde en die ze lang niet had gezien. En door dat alles nu te laat op haar werk komen. Half Welsh was ze, half Limburgs. In Limburg had ze het recent geprobeerd, maar het klikte niet, in Amsterdam had ze kort met een Ier gewoond. Te snel gaan wonen, zei ze, maar ook dat je iemand pas leert kennen als je met hem woont. En ze had hem leren kennen. Als bruut. Van mannen - en zeker die onder de dertig - wilde ze even niets meer weten. Ik zal wel nooit kinderen krijgen, zei ze, gelukkig met lichte ironie. Ze had nog andere dromen, ze schreef teksten, twaalf waren er nu klaar. Meerdere half. En teksten zijn - vind ik - ook kinderen. Zo waren we sneller dan verwacht in die mooie Brabantse stad. Ik wilde haar nog zeggen dat het haar zou gaan lukken maar er schoof een kinderwagen tussen waar ze haar hals voor rekte. En bood me een biertje aan voor als ik ooit nog eens daar zou komen. Op hoevele plekken bewachten mij nog met graagte biertjes? |
| Maandag 25 december 2006 |
 |
Bevroren rijp hangt aan prikkeldraad, of waait uit de bomen in kleine pegels bij een zucht van de wind. Een kudde schapen graast haar kerstmaal. Het Gerendal is voor mij het mooiste stukje Nederland, zonder auto's op die van de boswachter van Staatsbosbeheer en de postbode die de post voor de enkele bewoners brengt na. Heerlijk lopen, ondanks de gierende kou, dwars door een wei met majestueuze Schotse hooglanders heen... In Scheulder bleef de herberg - o schone symboliek - deze dag gesloten, maar het kerkje was open en daar warmde het zich ook voor de terugweg. |
|
PERMALINKS Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad - Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver - Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - |