|
Soms hoor je betonplaten pas jaren
later vallen
Het Goethe
Institut nodigde me voor een avond met een interview, toneel en muziek
over een of andere muur die twintig jaar geleden viel (weet u hiervan?).
Nou heb ik wel meerdere muren zien vallen, dus vanwaar de drukte?
In den beginne leek het
een bedrijfsfeestje van een West-Duits sloopbedrijf, maar het werd dan
toch nog leuk. Ex-minister van buitenlandse zaken Ben Bot nam het woord
- ik heb dat altijd een nogal saaie diplomaat gevonden - maar hij wist zeer
anekdotisch uit de hoek te komen. Mijn pleevragende ogen werden
umsonst.
Na nog wat
film, toneel en fotografie kwamen er twee gedichten. En die waren niet
slecht, nee, ze waren erg slecht. En typisch weer: Duitse poëzie is
altijd zo lang. Een Duits puntdicht is net als Keulen en Aken niet in
een dag gebouwd.
Maar daarna
kwam de entertainer Sven Ratzke met de mededeling dat hij ook nog wel
een achttien pagina's lang gedicht had. Ratzke is een beetje de Duitse
Hans Teeuwen, maar dan meer decent en minder banaal. In drie nummers
brak hij de tent af. Als ik samenvatten mag: zonder sexy vrouwen als
Angela Merkel was de muur nooit gevallen.
De wijn daarna
in de Openbare Bibliotheek Amsterdam deed menige vrouw vervolgens naar
botox verlangen. Maar dat hadden ze zonder dat ook wel nodig gehad.
En zonder muurval.
Maar toch: te
vaak wordt voorbij gegaan aan zij die de platen op hun hoofd kregen. |