| Week 45 |
| Zondag 7 november 2004 |
|
 |
| Nog wat foto's van afgelopen dinsdag. Politieonderzoek en witte pakken, de motor van de neergeschoten agent en een groepje Marokkaanse leerlingen van een nabijgelegen school. Weloverwogen politiek correct als ze door een journalist geďnterviewd worden, feestgejoel daarna. De spanning onder de omstanders is om te snijden. |
|
1 |
Slotermeer, waar de moordenaar woonde Na drie zaterdagskranten en Buitenhof in bed [1] toch maar eens zelf gaan kijken in de Marianne Philipsstraat in Slotermeer. Zo'n naoorlogse wijk waar de Amsterdammer uit die tijd van droomde. Zolang de woningnood er was duplexwoningen, daarna zouden ze samengevoegd worden tot een eengezinswoning. Ze zijn nooit ontduplext, het zijn mooie dromen gebleven. Nu wordt het straatbeeld overheerst door vrouwen met hoofddoeken die kinderwagens duwen en mannen in jurken die
De kerk in de buurt heeft het loodje gelegd, nu is het een moskee. Moskeeën tref je in deze buurten overal aan in gebouwen die ooit een openbare functie hadden en de buurt bonden, van gebouwtjes van speeltuinverenigingen tot wijkposten. Een makelaarskantoor houdt nog stand, zou hij zich kunnen bedruipen van al die hier weg willen?
Bos en Lommerplein markt. Een allochtone marktkoopman vertelt me dat dat niet elke zondag is, alleen nu, vanwege de braderie. Vlees zie ik niet geroosterd worden, maar goed, het is ramadan. Een dixielandorkestje staat er verlaten bij, de kopers voornamelijk van buitenlandse origine hebben alleen aandacht voor de dekbedden. Dekbedden, veel dekbedden [3], en paspophoofden voor hoofddoekjes [4]. En bij het verlaten van de markt lees ik dat bijbelse gebod dat in Rotterdam op last van de burgemeester verwijderd werd: gij zult niet doden in krijt op de muur zoals de webmaster van Theo van Gogh's site opriep overal te plaatsen. Iemand heeft er gij zult miet doden van gemaakt en een ander heeft die driepoot weer tot een tweepoot gemaakt [5]. Kinderen lopen er langs en happen in hun suikerspin, voor hun geldt de ramadan nog niet. Zouden zij weten dat de stad meer is dan dit? |
||||
|
3 |
|||||
|
5 |
| Zaterdag 6 november 2004 |
|
De Telegraaf van vrijdag. Ik had toch op z'n minst een vakje verwacht met 'plak hier je eigen foto'. En waarom zou Rita Verdonk er eigenlijk opstaan, die wil toch alleen maar vluchtelingen buiten houden en dat zijn op dit moment toch voornamelijk afvalligen uit Iran? Een vrij willekeurig bij elkaar geraapt zootje dus. Dan staat Cohen er natuurlijk alleen op om de boel een beetje bij elkaar te houden. |
|
 |
Tekenen Ik ging naar het stadhuis om te tekenen. Want na de eerste kreten van afschuw, zag ik de eerste terugkrabbelaars al: mensen die nu opeens op de persoon gingen spelen, Remco Campert in De Volkskrant voorop. De vrijheid van meningsuiting alleen verdedigen voor meningen die je aanstaan is uiteindelijk ook je eigen vrijheid van meningsuiting aan banden leggen. Theo van Gogh ging te ver, hoor ik ze zeggen, maar wat is te ver? Als vrijheid van |
|
meningsuiting is alleen mogen zeggen wat tussen de gemarkeerde lijnen blijft, is het een gemankeerd recht. En vooral een recht van zij die de lijnen bepalen. En daarmee een recht van enkelen. De mensen die zeggen dat het wel meevalt - waarom zie ik toch altijd de meeste Groen Links-posters in Amsterdam Zuid en andere ver van de realiteit gelegen lommerrijke dorpjes? - de mensen die hun mond vol hebben over integratie en nooit een voet zullen zetten in Bos en Lommer of Geuzenveld - 'hoort dat ook bij Amsterdam?' - en die zich alleen willen doodvechten om hun kind op een blanke school te krijgen, voor het goede onderwijs welteverstaan. Tegen wat ze niet zien of niet willen zien zullen ze zich niet verzetten, deze vijfde colonne van het islamisme. En blijven ze hun intellectuele spel met hun salonregels spelen die op straat al lang niet meer gelden. Verzet zullen ze nooit plegen, behalve tegen betaald parkeren in hun buurt en overlast van auto's uit andere buurten. Hitler had deze Grachtengordelintelligentsia moeten hebben: dan waren er pas Joden aangegeven! En had zelfs in het Anne Frankhuis leuk gewoond kunnen worden. De politiek correcte dictatuur die in vele hoofden in dit land in stand gehouden wordt prikte een vorkje mee dinsdagochtend op de Linnaeusstraat. |
| Vrijdag 5 november 2004 |
 |
|
 |
| Donderdag 4 november 2004 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
 |
| Woensdag 3 november 2004 |
|
Jaloers ben ik Voor het eerst van m'n leven Door vele uitgescholden, vervloekt, verketterd
Jaloers ben ik Want hij Uitgescholden, vervloekt, verketterd Even vaak met de dood bedreigd
Jaloers Want gisteren Was er voor hem
Eindelijk verlossing Ik ben jaloers
Op die verlossing:
Jaloers want Hij heeft wel het geluk Weg te kunnen Uit dit intens verloren land |
| Dinsdag 2 november 2004 |
|
Amsterdam politieafzetting vandaag. Moord op Theo van Gogh. In een land van zwijgers is de vrijheid van meningsuiting een overbodig recht. |
| Maandag 1 november 2004 |
 |
|
|
Het buitenlands beleid zou het grootste verschil tussen Bush en Kerry zijn. Onzin, Bush blokkeert z'n site alleen maar voor iedereen >>> |
|
 |
Het stadje dat op een wonder hoopt Zo moet Fritz Kohn de huiduige Mírové náměstí in het plaatsje Bennisch hebben gekend, het plaatsje in het Habsburgse rijk dat nu Horni Benešov heet en in de Tsjechische Republiek ligt. Hij zag er geen toekomst en verhuisde naar Amerika. Toekomst is er nog steeds niet in Horni Benešov, de mijnbouwgebieden van |
|
<<< buiten de VS. - Discovery Channel kreeg wat aandacht met virtuele geschiedenis: computer-animaties die grote momenten nadoen. Er was angst dat je later niet meer kon zien wat echt was en niet. Onterecht, lijkt me: doe de test en u zult minimaal zes van de zes goed hebben. Reality soap bestond toen namelijk nog niet. |
Ostrava zijn oude verwaarloosde zware industriegebieden die je soms de adem wegnemen en even vaak je baan. Vroeger had het plaatsje nog een station, de levensader naar de grote wereld, nu stopt er zelfs geen trein meer. Die gaat niet verder dan het veel kleinere gehucht Svobodné Heřmanice en daar stopt die trein ook niet vaker dan twee keer per dag, twee heen, twee terug. 'En dat is een uur lopen', zegt een oude man in een bierhuis in een zijstraat van het plein achter een glas Holba, 'langs de grote weg. Door het veld is korter, maar op mijn leeftijd...' Een bus rijdt er wel, maar die is duurder. Nu hebben ze hoop gevat daar in Horni Benešov, want een nazaat van de in Horni Benešov op 10 mei 1873 geboren Fritz Kohn is nu presidentkandidaat in de Verenigde Staten. De Joodse Kohn veranderde niet alleen van vaderland, maar ook van godsdienst čn achternaam: dat werd Kerry. Precies honderd jaar geleden vertrok hij uit het Silezische Duitstalige Bennisch, zijn kleinzoon John Kerry is de toekomst van het dorpje, dat zich sinds 5 oktober 1998 stad mag noemen. En als ie het niet wordt? Geen mensen worden zo snel vergeten als Amerikaanse presidentskandidaten die het niet werden. Kent iemand William J. Bryan nog? Terwijl die toch drie keer – in 1896, 1900 en 1908 – verloor, en dat wordt je tegenwoordig maar een keer gegund. Horni Benešov zal door moeten ploeteren. En als Kerry het toch wordt hopen ze dat de trein misschien weer doorgetrokken wordt. En dat er eens een toerist komt. |