|
Noord Korea: de muis met de
lange tanden
Ik riep als kind vaak tegen
een plagerige oom dat ik zijn waterpomp vol met stenen zou gooien.
Natuurlijk deed ik dit niet, maar op een gegeven dag ging het
plagen zo ver dat ik een daad moest stellen: ik gooide stenen in
de pomp. Niet helemaal vol natuurlijk, iedereen wist dat dit voor
een kind onmogelijk was.
Aan dit voorval moest ik
denken toen ik over de Noord Koreaanse atoombom hoorde. Ik twijfel
namelijk aan het bestaan van die bom. Allereerst waren de
seismologische waarden erg laag voor een dergelijke bom, maar
daarnaast is er toch ook een gerede twijfel dat Noord Korea zoveel
verrijkt uranium bezit of kan maken. Ik hou het op een zware
conventionele bom, men was er ook niet voor niets zo snel bij te
melden dat er geen straling was ontsnapt, en zover ik weet is een
verhoging daarvan ook nog niet gemeten.
De Noord Koreaanse dwerg
schreeuwde al een tijdje - om aandacht natuurlijk - en moest
uiteindelijk een daad stellen, en zeker in een week dat een Zuid
Koreaan secretaris-generaal van de VN dreigt te worden.
Hoop is alleen dat de VS -
met alle spierballentaal die het richting Iran gebruikt die ook
met kernenergieontwikkeling bezig zijn en zich dus nu welhaast
profileren moet - de wijsheid kan opbrengen dit conflict te laten
aan China, dat daarmee allereerst een mooie kans heeft op het
wereldtoneel te presenteren, wat ze graag willen, maar omdat het
vooral het enige het land is dat het Noord Koreaanse regime van de
vadermoordenaar Kim Jong-Il kan maken of breken.
En tot die tijd zal deze
muis uit angst doen alsof ie heel grote tanden heeft. |