|
Huisgemaakt binnen de familie
'Alles
huisgemaakt' vermeldde het bord en als je de zaak rond keek was
dat geen aanbeveling. Het zag eruit naar iets eten dat elders
gemaakt was, of beter, helemaal niets. Ik dacht aan het verhaal
dat ik ooit van iemand hoorde die in een snackbar een kroket wilde
bestellen en op de vraag welke waarbij de eigenaar een uitnodigend
gebaar in de vitrine maakte onder de vraag kalfs- of... en ze daar
nog net een kakkerlak van de kroketten zag wegwandelen. 'Eigenlijk
heb ik meer zin in een eh... blikje Spa rood', plots voor dorst
opterend.
En dan
dat gammelfleisch van laatst. Het deed me denken aan een
krantenbericht uit 1766* waarin verhaald werd van een 'zeker
scherpzinnig heer' die te Londen een middel had gepresenteerd
dat jarenlang verrot vlees weer 'aangenaam, zappig, gezond en
eetbaar' zou maken. Nooit meer wat van gehoord daarna, maar
wellicht dat ze hier nog een pot in de keuken hadden staan.
'Wat
wilt u?', vroeg het bedienend personeel, maar met de uitspraak,
intonatie en woordkeuze is dat bedienend wat veel gezegd. Het was
meer een beleefd gestelde vraag om ruzie. Het uitbatergezin zag er
overigens ook uit alsof het huisgemaakt was en dat al generaties
lang geheel binnen de familie.
'Ik wil
hier eigenlijk alleen maar wat zitten en niets gebruiken.'
'Dan
moet u een consumptie nemen', zei hij met de logica van de helft
van een zin niet begrijpen en met de uitspraak van die schamele
beroerd uitgesproken woorden had ik die consumptie overigens al
gehad. Zijn gebit bezat voldoende gaten voor sproeivermogen.
'Helaas,
dat dat niet kan', zei ik en liep weg als in lieslaarzen uit een
riool van darmbezwaren.
*] Bron: Leeuwarder
Saturdagse Courant 28 juni1766 |