Week 39

Loodgieters? Zoetermeer vreest vooral de komst van de Poolse bruid...

Weekend 1/2 oktober 2005

Er kwamen wat vragen naar het boven deze week staande bannertje. Het was een parodie maar ik kan u deze keer niet verwijten dat u uw klassiekers niet kent, daarvoor was het origineel te obscuur.

  • Is het een geruststelling om te weten dat als je het op je tenen lopen leven niet meer volhoudt je je gezin nog gewoon van het balkon kan afduwen?
  • Murad kwam tot zelfinzicht: als loverboy was hij dusdanig ongeschikt dat hij slechts de geiten van de kinderboerderij in de aanbieding had.
  • Voor auto's heb je gelukkig geen centrale storing nodig om ze dagelijks twee keer massaal stil te laten staan.
  • Uit voorzorg hebben alle andere kandidaten in Dresden de afgelopen weken op de intensive care doorgebracht.
  • Filosofie bij het Kruidvat. Nu nog met poëzie bedrukte tampons bij de boekhandel.
  • De buurvrouw: 'Als ze weten dat er meer treinstoringen komen dan kenne die toch ook in het spoorboekje?'
Vrijdag 30 september 2005
  • De VVD is het eens met de beloning van bestuurders: zondermeer lager dan de MP, bij het besturen van vuilnisauto's.
  • Vertwijfeld kind van nette ouders: 'Maar een maand terug mocht ik nog wel op bridge!'
  • Waarop de ouders: 'Ondankbaar kind, denk eens aan hoe we ons rot werken zodat jij 24 uur op de opvang kan zitten!'
Donderdag 29 september 2005
 
  • Donner belooft TBS-ers meer aan banden te leggen: ze mogen niet meer achter zijn huis langs zeilen.
 
  • Ze had VMBO en ze had ambitie: voetbalvrouw worden!
  • Dus had ze zich opgegeven voor een voetbalvrouwen-trainingskamp...
  • ... ze wilde leren blond te worden.
  • Toen ze om toeristische tips voor de Achterhoek vroeg, raadde hij Parijs aan.
  • Complimentje op de cocktailparty: 'Voor iemand die in Aerdenhout geboren is spreekt u best aardig Nederlands.'
Woensdag 28 september 2005

Altijd al willen weten hoe cement wordt gemaakt? Hier ziet u het (net als de link van maandag, met dank aan A.B. te N.).

Nog zo'n verzameling: flexidiscs, van die gratis vouwbare singeltjes en het leuke aan de site is ze vallen ook allemaal te beluisteren!

  • Stel je eens voor hoeveel cocaïne dat is, 1.000.000 dollar...
  • In ons modebeeld ontbreekt alleen nog het zichtbaar gedragen blauwe tampontouwtje.
  • Yuppenkind: 'Juf ik heb pijn aan mijn vingers van die brief voor m'n ouders van gisteren.' 'Hoe dat?' 'Ik heb de hele tekst naar ze geSMSt.'
  • Hoogervorst's vinger in de keel blijkt het enige in het nieuwe zorgstelsel toegestane braakmiddel.
  • Surinaamse moeder: 'Ik weet echt niet wie de vader van mijn kind is. Hij was zo groot van onder, hij heeft moeten buitenstaan...'
  • '... Ik heb hem telefonisch binnen geloodst.'
  • Poolse verkiezing kent opkomst van 39,25%. Gezien de 102% die vroeger kwam kan het dus nog 41,25% lager.
  • Klein kind aan de deur. Of ik kinderpornozegels wilde kopen.
  • Jan Campert was fout in de oorlog. Van februari tot september '05.'
  • Als ik hoor hoe ouders hun kinderopvang oplossen vraag ik me af waarom ze geen zoutzuur gebruiken.
  • Is voor de kinderen ook beter.
  • De buurman: 'Gek wordt je ervan, eerst leren ze jaren dat je voldoende vocht moet drinken en als je daar dan aan gewend bent dan zeggen ze: veel dorst kan op diabetes wijzen...'
  • '... Iemand nog 'n colaatje?'
  • Als werkende moeders hun mannen net zo uithuizig hadden laten zijn als hun kinderen nu zijn, hadden ze nu geen opvang nodig gehad.
Dinsdag 27 september 2005

Bovenstaande spullen gingen zonder pardon door de beveiliging. Om veiligheidsredenen noem ik de in dit artikel voorkomende locaties niet, ik wil niemand op ideeën brengen. Ik zal de bevoegde instanties zo spoedig mogelijk inlichten. (Wordt dus vervolgd, of ik...).

Hoe lek is zwaar beveiligd?

Vandaag moest ik in een zwaar bewaakt overheidsgebouw zijn. Metaalpoortjes aan de deur, lopende band scanner voor alle tassen en metalen voorwerpen, lichaamsscanner waarop eventueel fouilleren kon volgen. De uitgebreide vliegveldprocedure dus.

Zoals altijd droeg ik mijn Opinel Nummer 8 bij me, dat is net zoiets als Chanel Nummer 8 maar dan voor heren. Met een Opinel schilt een heer 's middags een appeltje, of hij snijdt er op restaurant zijn vlees mee of fileert er een visje mee. En als ik het zo beschrijf is het natuurlijk vooral een ding voor snobbige Francofielen, maar goed. Heren echter met mindere bedoelingen zouden er echter ook heel aardig een mens van boven tot onder mee kunnen uitbenen.

 

Dus daar sta je dan met je mes voor de metaaldetectoren. Een uiterst genante situatie. Het doet me terugdenken aan dat voorval enige tijd terug: ik stond op een vliegveld en omdat ik niet met een Franse luchtvaartmaatschappij vloog - want daar werden tot voor kort alle messen in beslag genomen op Opinel's na vanwege haar herenstatus - had ik het mes netjes opgeborgen in de in te checken bagage. Echter ik had niet alle spullen in mijn handbagage gecontroleerd: ondanks dat ik nooit kampeer draag ik wel altijd een compleet SAS-survivalpakket met me mee, waarvan het kompas nog het meest onschuldige onderdeel is.

Een jonge douanier in opleiding pakte haar taak gedegen aan, dus daar kwam allereerst een uitklapbare lepel en vork uit, never nooit gebruikt. De douanemevrouw toont het aan haar mentor en prikt er mee in haar vinger om te laten zien hoe scherp de vork is (ik denk nog 'kijk uit dat ding is scherp!'). 'Ach', zegt de oude beambte. 'Maar dit dan', zegt ze, en tovert een ouderwetse blikopener uit mijn tas met zo'n los mesje eraan. Een ding dat ik niet eens weet te gebruiken (veel te gevaarlijk ook!), maar ik sleep het met me mee. De douanemevrouw toont levendig en uiterst realistisch de mij bekende gevaren van dit ding en haalt haar eigen vingers er bijkans weer aan open. 'Mjah', zegt haar leermeester nog steeds niet overtuigd en vraagt tussen neus en lippen of ik nog ergens overstap. Als meest duidelijk bewijs toont zijn jongere collega ondertussen een uitvouwbare schaar die aan mijn zaklamp met lang uitgebluste batterij bungelt. Met die schaar heb ik nooit een rekverband gelegd, het is voor als ik eens een silhouet van iemand zou willen knippen (niet dat ik dat overigens kan). De man vraagt nu - bijna verveeld over de overijverigheid van zijn pupil - waar ik heen ga en als ik de bestemming noem is het iets van och waar maken we ons druk over.

 

En als je dat dan vertelt wordt er laconiek gereageerd. 'Dat is een uitzondering, zoiets overkomt jou alleen. Normaal gebeurt zoiets niet.' Dus daar sta ik dan vandaag met het zweet in mijn handen voor dat poortje in de zwaarbeveiligde zone: er is geen weg meer terug. Er heerst hier vast een messenverbod. Straks wordt ik opgebracht, politie, boevenwagens genoeg hier...

Alle aanwezige metaaldetectoren ten spijt sta ik even later met het mes binnen in dat zwaar beveiligde gebouw. Te verbouwereerd om het feit op foto of film vast te leggen.

Of ik mijn gevoel van veiligheid daardoor kwijt was? Waarom zou ik: ik had m'n complete SAS-pakket toch bij me...

Maandag 26 september 2005
 
  • Krantenkop: 'Meeste kippen donderdag weer naar buiten.' Ook die van mij mogen donderdag weer de diepvries uit.

 

De herberg van Napoleon

Walter Lange, herbergier van het oude studentencafé 'Der Grüne Baum zur Nagtigall' in het Duitse Cospeda bij Jena ging als Napoleon door het leven. Feit was dat hij een zekere gelijkenis met Napoleon had, die echter wellicht helemaal niet was opgevallen als hij zich ook niet kleedde als de roemruchte Franse keizer.

De echte Napoleon was natuurlijk geen vreemde in Jena, op 14 oktober 1806 verslaat hij er het Pruisische leger (nadat hij een klein jaar ervoor al het Oostenrijkse en Russische leger verslagen heeft in de Dreikaiserschlacht bij Austerlitz). Van Napoleon is bekend dat hij zich ook ten velde ruim liet voorzien van vrouwen die hij zonder verdere plichtplegingen nam en dus stelde de toenmalige Napoleononderzoeker Paul Holzhausen Walter Langer voor zijn stamboom te laten onderzoeken. Dat is

Mensen verzamelen vreemde dingen. Zo is er iemand die bordjes van wegwerkzaam-heden verzamelt. Nu doet hij niet alleen dat, nee hij kijkt ook verder, vallend gesteente en overstekende kinderen bijvoorbeeld.

er  zover ik weet nooit van gekomen.

In 1936 verscheen er een artikel over deze Napoleon auf Cospeda in de Libelle, hij werd een fenomeen met het gezicht van Napoleon genoemd en dat zou voldoende zijn geweest om hem beroemd te maken. Van die roem is een kleine zeventig jaar later niets over, zijn café lijkt niet meer te bestaan en zijn naam wordt nergens op dat wereldwijde net genoemd. Tot op vandaag dan, met de waarschuwing dat uw drie minuten Talpa ook alle vergetelheid in zich draagt.

 

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos -Tekst: Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Praha Vrsovice - Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts -Tsjechië