De contactadvertenties stammen uit het DDR-blad Das Magazin, Heft 9, September 1985 en zijn dus over de datum. Tenminste dat hoop ik dan voor de adverteerders.

Maddie

De tabloids kwamen weer eens terug op de zaak van het in Portugal verdwenen Britse meisje. De ouders worden momenteel als verdachte gezien en het kind zou mogelijk door hen in een kerk verstopt zijn. In het verwulfsel schoot door mijn hoofd, terugdenkend aan de Tilburgse gruweldaad.

Dat die ouders verdacht worden dat verbaast mij niets, ik dacht meteen in die richting. Ik zag het direct zo voor me, twee stellen Engelsen in een restaurant, de kinderen slapen ondertussen in de respectievelijke vakantiehuizen. Portugal is goedkoop en Engelsen, nou ja wat je noemt bingedrinking. Een der ouders gaat terug voor de controle op de kinderen, de wodka, de wijn, het bier is in het lichaam. Het kind is wakker, wil niet slapen. De ouder ziet het als gezeur, wil snel terug naar het vrolijke gezelschap in de kroeg. Geïrriteerd volgt er een aframmeling. Kind dood.

De man is arts, hij weet dat de sporen zichtbaar zullen zijn en dat dood door schuld makkelijk te bewijzen zal zijn.

Vervolgens bespelen ze de media perfect, genieten van alle aandacht, het geld dat binnenstroomt reizen de wereld rond en doen zich overal voor als het perfecte echtpaar maar waar zijn ondertussen hun twee andere kinderen?

Waar dat ene kind is blijft ondertussen de vraag. Dat ze dood is lijkt me zeker. En waar begraven? Misschien wel in een kerk, de ouders hadden de sleutel van die kerk. En de sleutel tot de waarheid.

Boven: Dresdener Morgenpost, beneden B.Z. (Berliner Zeitung)

Iets anders. Met mijn Duits kom ik uit, mijn Sächsisch groeit maar die plantkunde, dat blijft een achtergebleven zaak. Wat Hanf was kon de serveerster van de Neustädter Hausbrauerei me niet helemaal uitleggen. Ja dat het een bloempje was. Hennep bleek uiteindelijk thuis in Amsterdam waar het naar hennep en spruitjes ruikt.

Maar waarom Lenin? Soms heeft iets wat meer tijd nodig en hoofdpijn van het denken.

Een paar aanraders: Gaststätte Zum Bautzner Tor op de Hoyerswerda Straße (hoek Bautzner Straße) proeflokaal van de Neustädter Hausbrauerei. Voor Ostalgie gaat men naar een klein winkeltje op de Bautzner Straße waar men nog voldoende Held der Arbeit-onderscheidingen heeft (alhoewel nu wat minder!) en vele andere DDR-nostalgie producten - ja Goodbye Lenin-fans - ook Spreewälder Gurken. Het winkeltje ligt vlak naast de Pfunds Molkerei die de mooiste melkwinkel ter wereld heet te zijn. En het Sächsisch van de uitbaatster was zo betoverend dat ik veel te lang bleef. Mir ist fast mei Bordmonäh fleedn gegangn und morr muß doch die baar Fenge und Gnäbbe zäsammenhaldn. De mooiste taal ter wereld! Tot besluit dan nog Katy's Garage. Op die mooie Alaunstraße. Meer voor de jongeren, alternatief. Maar geen nood, op woensdag hebben ze ook een avond voor ouderen. Vanaf 30 al.

En nu wil ik terug! Dschissi adeh!

De groeten!

Een dag met een datum... En daarom nam ik juist op deze dag een internationale trein van Praag naar Dresden. Want we moeten ons spoorboekje niet laten overheersen door zij die niet sporen.

Want ik blijf het niet snappen dat overtuigde geitenhoeders varkens willen hoeden.

En ik blijf er voor pleiten dat zij hun hemelse leven in hun  grotten mogen houden en wij verder zondig lijden in onze bierkelders. En nu nog een hell!

Van dingen die geweest zijn

Ik zat in de Gouden Tijger of het mijn laatste keer was. En dat was het zeker voor deze keer. Het personeel was er hooghartig als altijd, wetende dat ze in een van de meest hoogaangeziene cafés van Praag staan. Havel nodigde Clinton hier op een biertje uit en liet hem kennis maken met Bohumil Hrabal, de grootste Tsjechischse schrijver wiens stamlokaal dit was. Het personeel is perfect in het negeren van sommige clientèle. Geen blik waardig gegund lopen die weer naar buiten bij het zien van tafels die allemaal altijd gereserveerd zijn. Ondanks die reservaties is men tegenover mij altijd zonder reserve zeer inschikkelijk. Ik word met enige egards steeds direct naar een plek geleid. Gereserveerd, maar niet door mij.

Als dank zet ik mijn streepjes voor het genuttigde altijd zelf. Als een veroordeelde die zelf zijn strop omlegt.

Een oude Pragenaar, ooit buurtbewoner, in 1968 naar Zwitserland gevlucht die naast me gezeten een portie rauw gehakt had genuttigd - het eten is hier meer dan bijzonder, je kan dat gehakt ook met rauw ei krijgen, alsof het vuur nog uitgevonden moet worden  - vertelde me dat ze hem een half uur hadden laten wachten op een plek. Ik schaamde me een beetje toen ik hem overigens zonder trots zei dat ik altijd direct gezeten word. Hij keek me aan of ik de koning van Engeland was.

Hij vertelde me zijn levensverhaal, de trots van zijn vlucht maar ook - en dat niet woordelijk - de pijn die dat opgeleverd had. Het klonk uit zijn verhaal. Leven elders opgebouwd, maar toch: hij twijfelde aan zijn thuis. Ik zei hem dat je thuis bent waar je in je dromen bent. Aan een traan in zijn linkeroog zag ik dat dat hier was.

En ik voelde me even meer dan thuis.