Niet de beschrevenen, slechts hij die ze beschreef en zij die hem bediende...

Eenzaam

Stil zitten ze bij elkaar, hij in zijn gedachten, zij in de hare. Ze zijn getrouwd, dat is overduidelijk. Er straalt verdriet uit haar ogen. Ze zijn samen, maar samen ieder voor zich alleen. Alleen hij heeft het niet door. Slechts de menukaart brengt hen tot overleg, alsof ze omdat ze getrouwd zijn hun eten op elkaar moeten afstemmen. Ze bestellen uiteindelijk hetzelfde, ik vraag me af wiens keuze het was.

Hoeveel eenzaamheid schuilt achter huwelijken, hoeveel treurnis achter de grauwe façaden waar ze huizen, gezamenlijk huishouden? De mens vlucht, maar steeds meer naar de afgrond toe.

Dan heeft de stilte lang genoeg geduurd, is er dat besef dat er gesproken moet worden. Hij praat - zij komt niet aan de beurt - dan eens breeduit, op haar schamele vragen kortaf, over zijn wereld, zijn beleven en je ziet hoezeer dat alles het hare niet is. Zij lacht dan nog wel op zijn aangeven, maar nooit was haar treurnis groter. Eenzaam, zulke droefenis niet te kunnen zien.

Het is weer stil geworden. Het wachten is nog slechts op het bestelde en dan ooit de stilte van het graf.

Het mysterie Jindřich Decker

Een vreselijk goed idee op de hoek van de Janovskeho en de Hermanova in Praag-Holešovice een antiquariaat gecombineerd met café en dan nog internet ook. Even waande ik mij in de hemel. En al zeker toen ik met de eerste greep in een ramsjdoos dit - naar het lijkt - manuscript vond. Geheel zeker ben ik nog niet want het kan ook een vertaling van een aantal fragmenten zijn.

Twee keer een enveloppe met de naam Jindřich Decker erin en wie daar op googled (en Google lijkt iets tegen de betekenis internetzoeken te hebben las ik vandaag, 13 september in Onze Taal, want wil het - onverstandig - alleen specifiek voor juist de eigen zoekmachine toestaan) komt op een aantal bibliotheken uit.

Wordt een uitzoekklusje, de Tsjechische Wikipedia geeft niets.

Berenbier

Brouwerijmedewerkers dragen tegen de lunch, het uur dat op zijn Limburgs de noon heet, kratten met plastic anderhalfliterflessen naar binnen, van de blonde en de zwarte. En al ligt het hier afgelegen, op een verlaten, vervallen en met afgedankte legervoertuigen overladen industrieterrein , toch stroomt het al ras vol voor het meer dan goede middagmaal of met mensen die het bier thuis nuttigen en slechts zo'n fles versgetapt willen hebben van de - vertaald - Berounse Beren huisbrouwerij, een microbrouwerij. Niet gepasteuriseerd zoals vers gedronken bier niet hoeft te zijn.

De tmave (zwarte) zoals ie moet zijn en die bijzondere blonde. Diamantjes in het stille.

Dubbele rouw

Een dag nadat zijn vrouw begraven was stierf dan ook mijn peetoom van wie men alom had verwacht dat hij eerder zou gaan. Niet dat hij het geweten meer heeft dat zij overleden was, hij was al niet meer bij de tijd. Pijn heeft de een om de ander niet meer hoeven hebben. En je kan zeggen dat er een zekere romantiek in schuilt.

En de kinderen? Ik weet het niet, bestaat er erger dan rouw, dubbele rouw? Misschien is het een verlichting de achtergebleven partner niet te hoeven zien rouwen. Misschien is een keer over de pijn van het verlies heenkomen makkelijker dan twee keer. Misschien hoop ik het vooral.

De foto plaatste ik geloof ik al een keer eerder, de San José, 1410 ton, 80 meter lang en 9,5 meter breed. En zij hebben hem lange tijd gevaren.

Genieten

Mooi is dat als de mens nog met de seizoenen leeft, de paddestoelenpluk (waarover verder meer) die dan weer langzaam overgaat in de tijd dat men zijn zuurkoolvoorraad aanlegt voor de winter die komen gaat. En dan wordt het einde van de zomer nog gevierd met de burčak, de jonge witte wijn. Nog troebel, maar vrolijk in het glas. Niet echt een delicatesse, maar gewoon meer iets om eens per jaar te proeven, het voorbijglijden van weer een jaar eraan af te proeven. In een anderhalve liter plastic limonadefles getapt en dan zeggen dat het weer een mooie zomer was.

En dan medovina, de wijn waar het allemaal ooit mee begon in het oude Egypte, de honingwijn die wij als mede kennen. Tenminste, zouden moeten kennen. Want wij kennen dat alles niet meer, bij ons bepaalt de AH de seizoenen.

Het verdere wedervaren van mijn pak [2] Lees eerst deel 1

Het was smoezelig in de winkel van de oude pandjesbaas, maar die smoezeligheid werd verhuld door het halfduister waarin de winkel altijd verkeerde. De pandjesbaas schuwde licht, misschien uit de natuur van zijn nering maar vooral omdat licht geld kost. De woekeraar had Pepa weinig gegeven voor het trouwpak waarmee hij zijn bruiloft probeerde te betalen, het hing nu tussen allerlei vodden, wachtend op betere tijden voor Pepa of een ander die het zou willen kopen als Pepa de rente niet kon betalen of er vanaf zag.

Dagen gingen voorbij, weken en Pepa gaf zijn onderpand op in de wurggreep die het aanstaande huwelijk hem bracht. De gierige pandjesbaas teerde op dat ongeluk.

Eensklaps kwam Vaclav de uitdragerij binnen, Vaclav was koppelaar bij het spoor. Zijn achternicht ging trouwen en Vaclav had eigenlijk altijd en oogje op haar gehad en hij wilde op het feest nog een keer indruk op haar maken, om haar haar fout nog een keer - in zijn ogen - in te wrijven.

Ook Vaclav stond het donkerblauw driedelig krijtstreep pak bijna net zo goed als mij. En dat vond ook Jarmila.

Het verdere wedervaren van mijn pak [1]

Nadat mijn tas uit de trein R752 gestolen was, was mijn driedelig pak in handen gevallen van Pepa, een neef van de dief die zelf een maat groter was. De blauwe krijtstreep stond Pepa uitzonderlijk mooi - bijna zo mooi als het mij gestaan had - en hij droeg het daarom naar het feest dat die vrijdag gegeven werd en dankzij het pak sloeg hij daar de vurige Jarmila aan de haak en bezwangerde haar terwijl zij de stof van zijn mouw streelde, een stof zoals die niet meer gemaakt wordt.

Vier maanden later werd duidelijk dat er aan een gedwongen huwelijk niet meer te ontkomen viel. Om de kosten te dekken werd het pak nar een oude pandjesbaas gebracht en Jarmila had daar geen spijt van, ze had al lang gezien dat andere vrouwen ook voor Pepa vielen als hij dat pak droeg.

En Jarmila deed daarmee wat alle vrouwen doen: dat doden in een man dat ze tot hen aantrok in de hoop hem voor zichzelf te kunnen houden.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts -

LisaF