Náchod

Steunkousig

In het stadje hoog in de bergen hadden ze in september nog buiten kunnen eten, de avondlucht was aangenaam. Ze hadden veilig van de kaart besteld, dat wat ze van thuis kenden, maar er was toch een dingetje nieuw tussendoor gekomen. En of het aan de zwoele avond lag, ze hadden wild gedaan en het toch gegeten. Achteraf vroegen ze wat het was, hadden ze toch weer wat te vertellen thuis.

Daarna zei zij, Kreislauf-Duitse 'ich kann nicht mehr' en ging steunkousig lopend terug naar de hotelkamer. Hij liep de andere kant uit en ik wist, hij gaat nog even de auto controleren. De auto die recht onder het hotelraam stond. De mens leeft voort in nietszeggendheid.

Isolatie

Mělník, waar de Moldau in de Elbe mondt, is uitgestorven. Het is zaterdagmiddag en de winkels zijn dicht, de laatsten die die ochtend in de winkels hebben moeten werken, zijn nu ook vertrokken. Straten zijn leeg, nooit zulke lege straten gezien. Allen zijn ze dat overweldigende uitzicht in dat je van de wijnberg ziet.

De enige resterende bewoners - of eigenlijk meer hun resten - bevinden zich in de knekelkapel. Geen kunstwerk zoals die bij Kutná Hora (onder 16 juli), hier is luguber gestapeld. En een ding is zeker: de knekels van vele doden isoleren prima.

...en het leven is uiteindelijk altijd verliezen, want hij die niets kwijtraakt heeft niets gehad.

Gastvrij

Na een lange gedeeltelijk nachtelijke reis aangekomen in het gehuchtje Hostín nabij Mělník in Tsjechië. De naam van het plaatsje heeft met het Tsjechische woord gast te maken en dat maakt het in al zijn facetten waar. Na een avond ken ik dankzij het gemeentelijk in stand gehouden cafeetje al een gros der inwoners en een ieder is even vriendelijk.

En zoiets lukt toch alleen in een plaats waar je gastvrij geïntroduceerd wordt.

Mulisch

Een straatschender met enige onderlegdheid haalt de van oorsprong Tsjechische schrijver Harry Mulisch aan. En dan denk ik steeds aan het Propia Curis dogma 'Het leed dat Harry Mulisch heet'. Alien 84 noemt de spuiter zich. Mulisch zelf schreef een pleidooi voor Fidel Castro.

Rest mij de vraag of als graffiti goede propaganda wordt, of het dan altijd slechte graffiti is.

• Tegeltje: verstand komt met de jaren, maar wijzer wordt men er niet van.

Zien en niets doen

Een driftig mannetje werkt aan de overkant, hij plaatst brievenbussen in de recent gerenoveerde woningen. Zijn mimiek is druk. Elk ogenblik, elk wimperknippen, een ander gezicht, ik hoor hem niet maar zijn praten moet geagiteerd zijn. In zijn bewegen is hij een en al hyperactief, het type dat het bouwaggregaat 's ochtends direct aanzet voor de herrie, terwijl het dan enig nodige koffiezetapparaat zonder kan. En de radio het liefst op twee zenders gelijk en dan een nog ander lied meezingen.

Hij wijst voortdurend op een manier alsof iets naderbijkomends hem bedreigd, je verwacht dat hij elk ogenblik kan gaan slaan. Die vrees werd gelukkig niet bewaarheid toen ik zag dat er een brave ambtenaar der gemeente hem een parkeerbon gaf.

Hij zal pas doordraaien als ie merkt dat hij met al zijn drukte zes brievenbussen plaatste. Helaas voor acht woningen.

• Met de cultuurpas voor jongeren wordt een snackbar in het Rijksmuseum rendabel...
• Hij leefde snel. Zelfs over zijn graf liet hij geen gras groeien.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts -

LisaF