|





|

|
Weekend 13/14 augustus 2005 |
|
Donderdag 11 augustus 2005 |
 |
- Het was een grote tegenvaller op de camping dat de
sluipwesp alleen maar op zoek was naar een glaasje cola. En niet
iemand van de Hofstadgroep.
- In Afrika heet alle achterstallig onderhoud aan een
heli een politieke moord: wie anders kan zich zo'n vlucht
veroorloven?
- Na terugkomst van een vakantie naar de zon wist Britney
oma Bijlmer alleen te vertellen dat het regende op de zon.
- Die biologische vader uit Tolbert zag er helemaal niet
naar zemelen uit...
|
|
Woensdag 10 augustus 2005 |
|

Alleen dode mensen
krijgen straatnamen en alleen zij die hun waarde hebben bewezen. Voor
dingen geldt dat niet, al zou het voor deze straatnaam bijna op
gaan. De straat ernaast heet echter Toetsenbordweg. |
De wondere wereld die Amsterdam
Noord heet
Jekkeren
'Hebt u
al gedrukt?' vraagt de mevrouw op de scootmobiel. Het is geen
impertinente vraag, ze vraagt naar het benutten van het knopje bij
het zebrapad. 'Het is hier goed gevaarlijk', zegt ze, 'ze jekkeren
maar door.' Zodra het groen is jakkert zij weg, haar scootmobiel
lijkt opgevoerd.
Even
later zie ik haar weer, voor de etalage van een woonwarenhuis. Een
blik naar binnen doet al pijn aan mijn vullingen. Zondermeer reden
om door te jekkeren. |
|
Slagboom
'Slagboom sluit vanzelf', vermeldt het bord. De slagboom gaat
inderdaad open en dicht. En open en dicht en weer open.
Onduidelijk waarom. Erachter is weinig, een uitgestorven weg, niet
meer. Komt het op een snelweg uit, wie zal het zeggen? Het ziet er
erg vergeten uit.
Iets
verderop - maar niet achter de slagboom - een asielzoekerscentrum:
saaie gebouwen met schotels, op het thuisland gericht. Het centrum
heeft zijn eigen basisschool, een islamitische.
En de
slagboom, die gaat nog steeds open en dicht. |
 |
| |
Onderwater
Verontwaardiging over de duikbootbemanning die geofferd moest
worden voor een netwerk. Onder Stalin werd dit zondermeer gedaan,
de democratisering van Poetin houdt in dat ze het eerst gezegd
wordt dat ze geofferd worden.
Dat
zouden wij met onze ruimere democratische ervaringen nooit doen.
Wij hebben gewoon ministers die verklaren dat iets geen ziekte is,
ook al bewijzen doktoren dat het wel zo is. Wij hebben gewoon een
minister-president die mensen langer wil laten werken terwijl het
bedrijfsleven čn de overheid ouderen waar het maar kan loost. Wij
hebben een minister-president die mensen langer wil laten werken
ondanks dat ie weet dat mensen met langer werken eerder dood
zullen gaan. Maar dan snijdt het mes aan twee kanten.
Ooit zal
ook Poetin de verfijnde manier van slaven houden meester worden.
Tot die tijd mag u over zijn gedrag verontwaardigd zijn. |
 |
- Op de camping: 'Als we nou vrijdag naar huis rijden,
kunnen we nog voor Talpa thuis zijn.'
- Er is ook goed nieuws: nucleair overleg tussen Iran en
Noord-Korea vlot wel.
- Discovery bewijst in ieder geval dat buitenaards leven
zeer twijfelachtig is...
|
 |
Vreemd eigendom
Mensen
hebben tegenwoordig bezit en dat zorgt ervoor dat de terreur die
toerisme heet van korte aard is: na een week of drie moeten ze
weer terug naar hun bezittingen. Dat was in de middeleeuwen wel
anders: de meeste mensen bezaten niets en dus trok men er als het
even kon op uit, zeker als lijfeigene, want door te vertrekken
werd je opeens eigenaar van je eigen lichaam. Het feit dat reizen
gevaarlijk was deerde ook niet, het was eigenlijk voornamelijk
gevaarlijk voor hen die bezit met zich mee droegen.
De
gedachte dat reizen gevaarlijk is schuilt nog steeds diep in de
mens: alvorens op reis te gaan vraagt hij tips aan zijn
landgenoten waar men goed kan eten en slapen, alsof het moderne
Europa zo in elkaar steekt dat men te pas en te onpas 's nachts
zijn hals doorgesneden krijgt of
|
|
De kunstenaar die
bovenstaande collage maakte is mij helaas onbekend. Tips graag
naar de
redactie. |
vergiftigd wordt bij de maaltijd. Dan zijn er nog ergere lieden
die er op bestaan slechts op reis te gaan met een groep hun min of
meer bekende soortgenoten. Terwijl ze die soortgenoten toch veel
beter over hun bezittingen thuis kunnen laten waken: op reis kan je niet meer kwijt raken dan
wat je meeneemt.
Vervolgens trekken die groepen rond in eeuwig overleg dat hand in
hand gaat met voortdurende besluiteloosheid, blokkeren in die
toestand ingangen van restaurants, winkels en wat zo maar meer
zij, met de paniek als eeuwige metgezel.
Maar ze
moeten door, verder naar nog meer beangstigende avonturen want
voor de moderne mens, is niet meer de vraag wie je bent of
wat je doet van belang, maar de vraag waar ben je
geweest.
Vakanties en bezochte plekken zijn in deze geestelijk duistere
eeuwen bezit geworden. Niet dat ze daardoor eeuwig gaan reizen,
maar net voldoende om jaarlijks een paar fotoalbums aan hun
bezittingen toe te voegen. |
|