|
De publieke toiletten
televisie maar weer eens
 Dagelijks wordt ik zieker van de
Nederlandse publieke omroep. Zeker in de zomer, met al die
zomerprogrammering en zomerseries in de actualiteitenrubrieken. Zelfs
het Journaal doet lustig mee, met zomerverslagjes van correspondenten
over alledaagse onbenulligheid. Voor de rest kwekken ze ons
allerlei 'nieuws' niet één dag voor, nee, als ze de kans k rijgen
smeren ze het uit over twee of zelfs drie dagen. En dan nog
weerberichten die langer aanhouden dan het weer en inmiddels de
pretentie hebben dat ze net als de Enkhuizer Almanak, een jaar
vooruit kunnen voorspellen. En we weten allemaal hoe dat altijd uitviel.
Het doet me allemaal denken aan
van die buurtoma's waar je met je rapport mocht langsgaan en dan kreeg
je een koektrommel voor je neus, die een vreselijke mufheid de kamer
deed vullen en daarna je neus. En dan mocht je kokhalzend zo'n zacht
geworden speculaasje eten en god behoedde het, daarna mocht je er vaak
nog een tweede nemen.
 En dan die steeds terugkerende ergernis, over mensen
die een of andere onverstaanbare taal op mitrailleurtempo ratelen,
liefst met z'n drieën door elkaar en dat noemen we dan couleur locale.
Een voiceover kan er niet van af en ik mompel maar voor me uit 'ja,
ja, we spreken een taal.'
Mijn advies maar weer: Begin nou eerst eens met twee
van de drie zenders gewoon gedurende de zomerstop (hoe lang heeft u
eigenlijk zomervakantie?) dicht te gooien. En zodra ze allemaal
bruinverbrand terug zijn, zeg je gewoon dat de sleutels zijn
kwijtgeraakt.
Wedden dat niemand het merkt? |
