|

Gedeelten in dit stuk
zijn iets omfloerst om herkenning te voorkomen.
De illustratie staat
in geen enkel verband met de feiten. |
Slechts drie meer planken
Toen ik
ooit een stukje schreef over het verdwenen lijk van Mussert, kreeg
ik een mailtje van hem. Hij was heel openhartig over het feit dat
hij in de oorlog NSB-er was geweest, hij noemde het jeugdige
onbezonnenheid. Afzetten wat pubers nu ook doen, 'een vlucht
uit een streng christelijk nest.' Maar ook absoluut
fout gedrag, hamerde hij, gedrag waar hij nu al jarenlang meer dan enorme spijt
van had.
Door de
jaren heen volgden er zo nu en dan een mailtje, vooral als ik weer
eens volgens hem te kort door de bocht ging en hij me Theo van
Gogh-trekjes verweet. Gisteren volgde er een heel emotioneel
stukje: was het anders heel helder van opbouw, nu was dit betoog
over de rechtzaak rond Mohammed B. nauwelijks te volgen. Vandaag
volgde excuus en verduidelijking.
Al die
jaren had hij - zoals mij bekend - op D66-standpunten gestaan en
werd in de plaats (ver van zijn geboortedorp) waar hij al langer woonde om die reden
ook als beoogd raadslid gevraagd, men zag in hem zelfs een goed
wethouder. Met smoesjes hield hij af. Dezelfde smoesjes als men
hem vroeg waarom men hem nooit op het stembureau in de buurt zag.
Het was allemaal te fragiel om toe te geven dat hij zijn hele
volwassen leven nog nooit een stem had mogen uitbrengen. De angst
bleef dat ze ooit de kieslijsten iets nauwkeuriger zouden
bekijken.
De
uitsluiting van de democratie voelde al heel lang als levenslang.
En zo heel veel jaren heeft ie niet meer: 'slechts drie planken
maken het verschil tussen kist en stemhokje.'
Al moest
ie sterven tussen die drie planken, hij zou er voor kiezen.
|