Week 29

Het brouwerij-terrein in Leipzig ziet er vervallen uit, maar hun bieren mogen er zijn. Zoals men van een kleine familiebrouwerij mag verwachten.

Helaas geen biertuin op het mooie industrie-monument (zie foto).

De Hopfenspeicher is een vrij gelikt proeflokaal, maar met attente bediening. Ze schenken er de bieren van de naastgelegen Brauhaus zu Reudnitz.

De trein naar dan weer terug

De man is wat we in Aktenzeichen XY Ungelost-termen een Südländer noemen. Aber kein Brillenträger. Toch houdt hij zijn vrouw goed in het oog. De vrouw die hij in het Abstellraum van de trein heeft geparkeerd vanwege de kinderwagen die ze meevoeren. Er is daar voldoende ruimte om te zitten, maar hij prefereert de achter de glazen wand gelegen banken. De enige concessie die hij doet is dat hij tegen de rijrichting in gaat zitten. Maar of dat een concessie is? Het is om haar strak in het oog te houden.

De vrouw is een zwaarlijvig Duitse en niet van een aard dat mannen haar snel zouden willen schaken, hij is een casanova. Het huwelijk riekt in alles naar verblijfsvergunning. De afgestelde vrouw heeft duidelijk behoefte aan contact. Als zij een gesprek aangaat met en oude dame die ook maar een klapstoeltje bij de deur heeft genomen, grijpt hij al snel met geveinsde aandacht voor het kind in.

Aan de leeftijd van het kind te beoordelen houdt deze aandacht nog slechts vier jaar vol. Daarna laat hij zijn eigen vrouw komen uit Iran. En het kind? Och, het is slechts een meisje in de klapstoelenruimte der wereld. Het voorportaal van de hypocriete hel.

Nadat de vrouw zich weer alleen tot het kind heeft gericht, gaat zijn aandacht alleen nog maar uit naar zijn hallalkrant in zijn door glazen schotten afgeperkte deel der werkelijkheid.

Levensmiddelen

Weer een bouwval in Leipzig. De mooie stad kent veel leegstand in de buitenwijken. Veel werkeloosheid en goedkope woningen. Woningen verlaten door mensen die wegtrokken op zoek naar arbeid en onbetaalbaar door hen die zonder werk thuis bleven. Harz 4 lebt hier!

Niet een voorbeeld van grote architectuur, dit is de woningbouw der periferie, vervallen. Maar ook daarin kan schoonheid huizen. En ik heb veel van deze foto's gemaakt. Puinhopen boeien me. - Onderstaand een oude plattegrond van Leipzig met het bekende logo van Die Leipziger Messe. Ook tijdens DDR-tijden bleef Leipzig een belangrijke beursstad, ook voor het westen.

Leipziger Allerlei

Bij Zum Arabischen Coffe Baum in Leipzig zit ik aan de tafel waar Robert Schumann met zijn Davidsbündler zat, ik zit meer op de plek waar Mendelsohn-Bartoldy zat. Schumann's muziek klinkt er nog na, Het is er erg rustig.

Het bier is een mooie streekspecialiteit, een zwartbier van Ur-Krostitzer. Helemaal zwart is ie niet, meer amberrood. Maar de smaak is uitstekend, zoals een zwartbier moet zijn. Verfrissend zonder zoet te zijn. Heerlijk gehopt, ligt geroosterde mout. De naam doet natuurlijk denken aan dat hele beroemd Saksische zwartbier Kostritzer. Maar toch, het proeft ook naar Schumann: het onaffe wat ik steeds in zijn symfonieën hoor.

Leipzig deed me zuchten in de avondlucht. Niet vanwege de hitte, het regende. Het was de architectuur die fantastisch was, oude dingen, waarvan ik echter na bevoeling de indruk had dat het replica's waren, maar goed gedaan, het oog van de leek zal het niet merken. Meer onder de indruk was ik van het socialistisch neoclassicisme waarbij soms gebruikt werd gemaakt van architectonische overblijfselen. Maar daartussen dan weer gebouwen waar Speer zich niet voor schuwen zou en goede moderne soms gewaagde ontwerpen maar altijd in rooilijn en stelling met het aanpandende.

In de ICE. Met een flesje Sekt in het boordrestaurant.

En steeds weer piepende SMS-en. Dus maar snel een Duitse SIM gekocht.

Voor het in de rust genieten van de Sekt. En de reis.

• België: Leterminaal...
• De beste oplossing is niet België te splitsen...
• .... maar Nederlands Limburg, Noord Brabant en Zeeuws-Vlaanderen aan België toe te voegen.

En tot ergens begin augustus verzint u het zelf maar even...

• Het is nacht en stil. Men hoorde niets dan iets in de verte. Het vallen van een Belgische regering.

Op reis met de trein

NS Internationaal innoveert. En innovatie is een mooie managersterm voor zaken naar de verdoemenis helpen.

Hun site was vroeger een zeer werkzaam instrument: je kon er een verbinding naar het buitenland zien en uiteindelijk ook de prijs en dan boeken. Echter de site is verbouwd door iemand die een gruwelijke haat tegen internationaal treinreizen moet hebben.

Ik wil naar Leipzig reizen. Leipzig blijkt echter niet te bestaan. Vertrekken vanuit Amsterdam blijkt daarnaast onmogelijk, want de plek van vertrek moet binnen Nederland liggen. Ik heb voor de zekerheid de atlas geraadpleegd, maar moet duidelijk nieuws hebben gemist. Amsterdam moet door IJsland geannexeerd zijn.

Dus ben ik maar naar hun nieuwe servicecentrum op Amsterdam Centraal gegaan, onderweg mijn IJslands oefenend. Dat servicecentrum overigens is een plek waar je vooral een gevoel krijgt dat je je heel snel moet inschrijven voor een verzorgingshuis. Mensen zitten er alsof ze een bevel tot deportatie ontvangen hebben. Ik heb Joden met vrolijkere gezichten naar richting Leipzig zien vertrekken. Maar goed, dat was in een tijd dat de NS haar internationale dienstregelingen met gemak wist te handhaven, beter nog dan Mussolini dat kon. In Duitsland noemen ze dat niet voor niets de NS-Zeit.

De juffrouw achter de balie bleek geen IJslands te spreken. Ze heeft nog even haar leidinggevende geraadpleegd, maar Amsterdam bleek ook volgens die heldere geest niet ingelijfd te zijn door de verre Vikingen. Hetgeen een grote opluchting voor me was, want wat die mensen allemaal met haring doen...

Slechts in de prijs leek het of ik vanaf Reykjavik reisde.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Gigantic -Rattenkwaad - Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF