De lijken van vliegjes

Veeg ik van tafel

Ze zijn van gisteren

En leefden maar een dag

Hun stoffelijke resten

Vonden in hun leven

De mijne niet

Eens zal ik vliegen zijn

En in al mijn rotten

Ontbinden en vergaan

Strontzoekers en maden

Leven na de dood

De Leninchristus

Jackson Pollock per internet kan tegenwoordig, zelf met verf 'knoeien' zonder vlekken op de vloer te maken. Gewoon muisklikken en bewegen, een volgende muisklik veranderd de kleur. Stuur uw resultaten.

• 'Jonge meisjes tongzoenen in ruil voor een drankje'. Normvervaging, natuurlijk. Maar dat moet je relativeren als je naar de prijs van de drankjes kijkt...
• Op het strand vandaag had hij geleerd dat ringen door tepels niet bedoeld zijn om je handdoek aan op te hangen.

Wanneer is dat een adelaar gelijkend gevleugeld wiel (weer?) neergestreken op Amsterdam Centraal? En is een gevleugeld wiel hetzelfde als een vliegwiel?

• Je zal tegenwoordig toch nog maar in een betere wereld geloven...

Huwelijksboekje

Bij antiquariaat Die Schmiede op de Brouwersgracht kocht ik een dubbelnummer uit de Philipp Reclam's Universal Bibliothek, nummer 1959/1960 Über die Ehe van Theodor Gottlieb von Hippel, schrijver, denker en staatsman, bevriend met Emanuel Kant. En voorvechter van vrouwenrechten.

Het boek zal ik niet lezen, ik kocht het om de mooi. En omdat Reclam´s Universal Bibliothek een fenomeen is: goedkoop en goed. En inmiddels bestaand uit bijna 20.000 toonaangevende werken op allerlei gebied. Het formaat is nog precies als het boekje dat ik vandaag kocht en dat een eerste druk is uit 1884. Indertijd kostte het veertig Pfennig (want een dubbelnummer) en nu... ach het viel reuze mee. Een bedrag waar jonge meisjes voor tongzoenen en waar middelbare mannen dus boeken voor kopen.

Godsdienstrel

Over mijn heilige communie schreef ik laatst al (Rooms kannibaal). Laatst vond ik het communieboekje dat wij godsdienstgeïndoctrineerden moesten maken. En opeens herinnerde ik me dat deze tekening een kleine rel veroorzaakte, de opdracht was om jezelf te tekenen als je voor het eerst het sacrament der goedgelovigen mocht ontvangen. Ik tekende dus mijzelf in mijn grijze communiepak met blauwe stropdas (eentje met een elastiekje!). En omdat ik iedereen altijd zijn tong uit zag steken tegen de priester, die er dan een hostie oplegde - het enig toegestane tong uit steken - stak ik mijn tong dus uit naar Christus. En dat was ongepast en onoplosbaar in een tijd dat gummen nog niet gumden en typex nog niet onze landen had bereikt. En het gaf weer reden meer om te denken dat ik neergebliksemd zou worden.

Maar goed, voor mijn eerste communie was mijn geloof dus al over.

• Met basisbehoeftes als meel en olie zou Nederland niet weten te overleven...
• Druiven verkopen ze tegenwoordig van de tak geplukt bij de AH. En tomaten moeten er nu juist weer aan zitten...
• ... en volgens mij worden die tomaten in ontwikkelingslanden door ondervoede kinderen aan takjes geplakt...
• Kinderen die alleen druiventakjes te eten krijgen...
• Dubbeldik zomernummer is een vrije vertaling voor opgeklopte lucht in veel foto´s en daarna een week niets.
• Wedden dat Balkenende 3 het zomerreces wel doorzit?

Ergernissen

1. Broccoli - Ik wil broccoli eten. AH verkoopt het alleen met een bloemkool erbij, maar ik wil geen bloemkool. Ze hebben het ook in roosjes. Hoeveel werk is dat nou zelf je eigen broccoliroosjes maken? Hoe yuppentrut kan je zijn? Kan je moe worden van de gedachte zelf broccoliroosjes te moeten maken?

2. NRC-Next - NRC opgezegd want de nieuwe krantenjongen kwam te laat. NRC-Next genomen in de hoop dat die er wel einde middag zou zijn, door diezelfde schildpad gebracht. Als deze krant op jongeren is gericht moeten die sluimerdebielen zijn en ultrakort van memorie. Vergrijzing is het probleem niet, het versterven van het hersengrijs. Peppie en Kokkie zijn leerzamer dan de NRC-Next.

3. Tags - Dat is menselijk hondengedrag. Geursporen spuiten.

Eenzame Erik (door Schietvereniging Okido: Dieter Bruls, Roel Köhlen) met ondertiteling uit Westzeit februari 1990.

Brood vijf jaar dood

Vandaag vijf jaar geleden deed Herman Brood zijn finale sprong, ditmaal zonder elastiek: hij had geoefend met bungy jumpen.

Brood groette mij altijd op straat en dan groette ik terug, soms stopte hij daarvoor met zijn racefietsje, maar dat is lang geleden, na zijn mediahuwelijk met Nina Hagen. En ik weet niet waarom. Bij het eerste (en misschien wel enige concert wat ik van hem zag) boog hij zich plots voorover en duwde mij een hele stapel kaarten voor de opname van zijn live lp in de hand, vertrouwde er blijkbaar op dat ik die wel juist zou verdelen. Bij het tweede optreden - dat ik niet zag - werd ik afgevoerd naar de pleisterploeg en boog hij zich - naar ik later hoorde - bezorgd over me. En daarna groetten we dus altijd op straat en zag ik hem steeds meer naar de pleisterploeg gaan.

De laatste keer dat ik hem zag moest hij voor filmopnames uit een bordeel worden gehaald. Zijn vrouw wist precies waar hij gezien de tijd uithangen zou. Hij was ver weg en daarna kwam ik hem jaren niet meer tegen, maar financieel ging het hem steeds beter.

En toen kwam dat telefoontje vijf jaar terug in Tsjechië, waar ik net het avondmaal met een vrolijk glas bier had besteld. Ik vond het vreemd dat ik voor die sprong gebeld werd, ik wist het eigenlijk al.

De laatste weken mis ik opeens zijn onvaste gang, het even onvaste gebrabbel. Ergens in huis moeten nog wat potloodkrabbeltjes van hem liggen, maar vinden kan ik ze niet. En dat schept die band: ik was geen fan, ik mocht hem wel.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts -

LisaF