1 - Zwijgzaam

Dat Zuid-Amerikanen temperamentvol zijn moge bekend zijn. En dat mocht ik in Den Haag weer eens bevestigd zien terwijl ik langs een Zuid-Amerikaans grillrestaurant liep. Vanaf de straat hoorde ik een vechtpartij tussen personeelsleden achter in het restaurant. Toen ik poolshoogte ging nemen zag ik een man gericht en met kracht met een barkruk slaan, waarop ik besloot me uit de buurt van de ramen te begeven, denkend aan al die cowboyfilms waar barkrukken door ramen vliegen. Op mijn en een andere omstander´s schreeuwen hield de man op met de barkruk te slaan en liep naar de deur om deze te sluiten onder het aanbieden van excuses alsof zijn gedrag excuseerbaar was. De andere omstander had inmiddels iemand in de keuken op de vloer zien liggen, het getoonde geweld kon dodelijk zijn.

Ik belde de politie en dan is het altijd handig als een vreemde stad z´n straten consequent van bordjes voorziet, niet dus. Twee minuten later waren er desondanks drie politieauto´s en een motoragent. De agenten (zeven in totaal) was duidelijk dat er binnen een behoorlijke vechtpartij had plaatsgevonden, maar het nog levende slachtoffer weigerde aangifte te doen. Zuid-Amerikanen zijn niet alleen temperamentvol maar ook zeer zwijgzaam.

En ik kreeg het gevoel dat slachtoffer, dader en agenten inmiddels zeer beschuldigend naar mij - de boodschapper - keken... Dan mag de Talmoed zeggen dat wie een leven redt de hele wereld redt, ik besloot me stilletjes uit de voeten te maken.

De eeuwige vraag of Brand Urtyp of Gulpener Château Neubourg het beste Nederlandse pils is... Vanwege het milieuprincipe van Gulpener krijgen zij de voorkeur. En omdat ze niet van Heineken zijn.

2 - Spraakzaam

In café-brouwerij The Fiddler zit een man aan een tafel en hij spreekt aan een stuk door, gebaart met zijn handen, heeft veel mimiek, vertelt moppen, lacht er zelf het hardst om en zal wel moeten, want hij praat tegen niemand. Maar in alles lijkt het een gesprek, het ontbreekt er alleen aan dat hij geen twee pale ale bestelt. Zou hij eenzaam zijn, vraag ik me, of zou hij zijn eenzaamheid niet meer voelen omdat hij nooit meer alleen is?

Dan gaat er aan de tafel naast hem ook iemand zitten, ook alleen, en die praat ook aan een stuk. Alleen in een mobiele telefoon. Mimiekloos, zonder handgebaren en geen moppen. Werkpraat. Zij die  telefoonloos voor zich uit praten hebben meer mijn hart. Onderwijl praat ik alleen met mijn schriftje.

Foto: Café De Paas

Soms is één bloem

Meer dan een bloem

Maar het groeien

Van het hele universum

Soms is één gedachte

Meer dan dat

Als het denken

Van iedereen

Maar veel vaker

Is iets niets

• We kunnen Noord Korea altijd bestoken met voedselraketten...

Het landschap waaide in de wind

Mijn oma, de kippen, ik weet niet hoe

De kat dacht aan eten, maar ik was een kind

• Het idee van Balkenende 3 is als een Duizendjarig Rijk dat echt duizend jaar duurt....

The man in black

Vreemd genoeg denk ik bij Johnny Cash altijd aan dat Praagse café in Kobylisy - die mooie Plattenbautenwijk waar de schrijver Hrabal zijn laatste dagen sleet - en waar ik een paar dagen later de Fluwelen Revolutie beleefde. Had ik de punk in Nederland zowat uitgevonden, goed, correctie in Limburg, toch hield ik ook van country en dat was natuurlijk fout. Niet van alle country, het meeste is namelijk immense troep.

Een groot gedeelte van die troep is door de heer Cash gemaakt: opgezwollen bombast, redneck liftmuziek, terwijl zijn beginperiode juweeltjes van minimalisme hebben opgeleverd (Luther Perkins!). Zijn gevangenisoptredens - zie de recente film - waren een comeback, maar de grootste kwam toch toen hij in zijn levensavond door zijn platenmaatschappij ontslagen werd, na jaren profiteren van hun zijde. Het geluk deed zich toen voor dat Rick Rubin, bekend van zijn productiewerk voor het raplabel Def Records, oa Beastie Boys, hem voorstelde op een kruk te gaan zitten en alleen met gitaar zijn liedjes te zingen en onverwachte covers van moderne artiesten als U2, Nick Cave en Joe Strummer (we zijn weer terug bij de punk!).

Het laatste deel is nu postuum uit (met dank voor de tip van Alex van Gigantic) en het is na een maal beluisteren het geld absoluut waard. Vooral omdat Cash mijn favoriete Hank Williams nummer doet, dat ene nummer dat Hank nooit zelf opnam maar dat ik slechts van Molly O´Day  (opgenomen in 1949) heb. Over de lijkkist van de moeder op de trein naar huis. De grafstem klinkt nu uit het graf. En mijn dank voor de tweede versie van On the Eveningtrain, een nummer dat the Rolling Stones zouden moeten doen, maar dat leg ik nog wel eens uit. Heeft ook niets met Praag van doen, zoals zo veel niet.

Stop de wereld van doordraaien...

• En plots was het wereldkampioenschap gewoon een Europees kampioenschap...
• Erger dan Jaws 3: Balkenende 3.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts -

LisaF