|

Nu we het toch over voetbal hebben: Hans van Breukelen, die
mijn visie over het verlies van Oranje in voorzichtige woorden durfde te
herhalen. In NOS-sportzomer. Over de speler die zijn dode kind het team
in sleepte.
En ik ben er op aangevallen. Maar ik blijf erbij: een voetbalteam is
geen opvangplek en een man hoort bij zijn vrouw te zijn bij zo'n
treurige gebeurtenis. En daar had Van Basten moeten terechtwijzen..
Toch een klein van Breukelen-moment voor mezelf. |
|
Schweinsteiger über Alles
Na een paar
dagen hoogstaande cultuur - concerten van the Damned - was het even tijd
voor iets banaals. Net zoals je na dagen van haute cuisine even een
patatje moet nemen.
Dus ik besloot
in het openbaar een voetbalwedstrijd te gaan kijken op zo'n groot
scherm. Maar omdat je dat in Nederland niet kan doen als je voor de
Duitsers bent en om het nog enig cachet te geven deed ik dat in het
Goethe Institut.
Ik was ooit
uitgenodigd voor een Europa Cup-finale in Milaan. Tussen Valencia en
Bayern München. We waren met een stuk of vijfenveertig Nederlanders op
de eerste rij. Zijn er natuurlijk 44 voor die Spanjolen - dat tuig van
Alva - en maar eentje
voor Duitsland. Dan moet je heel stil juichen. Want Bayern won
natuurlijk.
Op het
Amsterdamse Mercatorplein was er met belastinggeld een feestje voor
Turkije georganiseerd. Ook met grootbeeld. Druk werd het niet. Overigens
grappig dat ze dat nooit doen als Nederland speelt: er wordt dus
duidelijk wel gediscrimineerd op overheidskosten. Maar goed daar op dat
gesubsidieerde welzijnswerkersbal had ik helemaal in stilte moeten
juichen, nee, zelfs moeten hebben juichen op de momenten dat ik zou
willen vloeken.
Dat hoefde
vanavond niet. In het statige Goethe Institut op de Herengracht ging het
dak eraf. En niet vanwege de mislukkende verbouwing. |