Mijn communieklas

Rooms Kannibaal

Godsdienst is niet aan mij besteed. Ergens voordat ik voor het eerst het sacrament van de Heilige Communie mocht ontvangen, verscheen mij - alleen in de kerkbank achtergelaten door mijn ouders die ter communie gingen - een oude boer die de duivel was. Net als de pastoor die witte hostie omhoog hield, hield deze boer een zwarte hostie omhoog. Eentje van drop. Of ik die wilde.

Toen mijn ouders terug

kwamen devoot zuigend op hun hostie, waarop men niet kauwen mag - je krijgt het lichaam van Christus in je mond gelegd en je mag er vervolgens alleen op sabbelen - zat ik daar in die kerkbank vrolijk kauwend op een drop van zeker vijf cent waarbij het dropwater me uit de mond liep. Op hun gefluisterde vraag hoe ik daar aan kwam zei ik van die meneer in de bank voor ons. Wat ze beantwoordden met dat daar helemaal geen meneer gezeten had. Echt absoluut nooit niet. Ik onderhand, stikte bijna in die drop die te groot voor een kindermond was.

Niet veel later had ik generale repetitie voor het na de doop volgende sacrament. Bij die generale repetitie zouden we een hostie krijgen, ongezegend en dan telt het niet, maar wist ik veel. Zoals altijd in die tijd stonden we opgesteld - jongens rechts, meisjes links - in orde van grootte de kleinste vooraan en dat was ik dus. En ik kon niets anders geloven dan in een god die met bliksemschichten strafte en doodde en mij was altijd verteld dat wie het sacrament niet had gehad en toch een hostie at een doodzonde beging. En ik dacht dat deze generale repetitie alleen maar bedoeld was om dat te bewijzen en dat het kleinste jongetje en het kleinste meisje daarvoor geofferd zouden worden, want die waren toch maar klein. Maar gedwee als ik was zag ik geen ontkomen aan mijn lot, ontving de hostie en terwijl ik het altaar achter in doodsangst afwankelde dacht ik nu komt die bliksemschicht en dat branden in de hel voor altijd. Vreemd genoeg haalde ik de rij achter weer en keek de grootste een beetje jaloers naar de kleinste die al een hostie had mogen proeven en dus het echte Roomse geloven maar ter plekke viel ik van mijn geloof. Geen bliksemschichten, geen hemel.

Sindsdien dacht ik elke keer dat ik ter communie ging en de pastoor me de hostie gaf onder het murmelen van lichaam van Christus altijd en ik krijg het stuk van tussen z'n tenen. En een van de laatste keren heb ik gevraagd om een stuk uit de palm van zijn hand, maar van Hem restten toen ook al slechts sukadelappen.

Dirty Old Town

Vier Limburgers zitten bij elkaar in de plaats waar ze school gingen, ze hebben het nodige bier geledigd en als het dan diep in de nacht is en ze terugdenken aan hoe mooi Shane MacGowan dat ook alweer zong besluiten ze hun beperkte muzikale kwaliteiten vast te leggen op een mobiele telefoon, dan heb je dit soort burengerucht.

(Namen van deelnemers om privacyredenen niet vermeld, dus ik zeg ook niet dat ik meedeed).

• Nieuwe aandoeningen: Peter had hypotheekgriep.
• Zie het leven positief: eens in de vijf jaar is er een dag dat je paspoort meer verlopen is dan jezelf.
• De buurman houdt niet zo van cultuur: 'Bach luisteren met je ogen dicht? Ik luister het altijd met mijn oren dicht!'
• A2 verbreed tot tien rijstroken. Zodat je in de file kan staan om van de buitenste op de afrit te komen.
• Verrijkte Iran haar bevolking maar...
• ... al was het alleen maar geestelijk.

Le Canard Enchaîné (een satirisch blad dat ik allen al om de lay-out zou kopen) schrijft over een smeergeldaffaire van Chirac.

Lezer G. stuurde me gisteren de verklaring van warmoes uit het WNT, het Woordenboek der Nederlandse Taal. U leest het hier.

Holleeder

Holleeder's criminele compagnon, jeugdvriend en schoonbroer Cor van Hout werd in 2003 begraven op begraafplaats Vredenhof langs de Haarlemmerweg in Amsterdam. De begrafenis was betaald door Holleeder zelf, terecht ook want hij had hem ook zelf laten vermoorden. De top van de onderwereld zou er opdagen.

Ik kwam er op de dag van de begrafenis langs en trof buiten iemand die onderzoek deed naar vastgoedspeculatie en die zei dat je onmogelijk de begraafplaats op kon. Nu geloof ik niet zo in het niet mogen betreden van openbare plekken en zeker als dit door een particuliere bewakingsdienst wordt afgedwongen. En ik had die dag toevallig ook nog een via een duister traject verkregen trui van datzelfde bewakingsbedrijf aan: ik liep dus ongestoord de verder verlaten begraafplaats op.

Van achter een grafsteen maakte ik wat foto's: er werden twee vrachtwagens met bloemen uitgeladen. Toen de voorbereidingen op hun eind liepen zei m'n camera opeens piep en bedoelde daarmee dat de batterijen op waren. Ik weet niet of ze de piep konden horen.

Door inmiddels een cordon aan bewaking liep ik naar buiten. Ik had de foto's van m'n leven kunnen maken, maar het had me wel een kogel kunnen kosten. Als vier lege hulzen haalde ik de batterijen uit mijn camera.

De bewuste foto's ben ik even kwijt, dus daarom maar eentje van een trein langs een meer (wel zo veilig ook).

Warmoes

Wat warmoes is, is een warboel. Kijkt men op internet dan ontstaat de indruk dat hetzelfde zou zijn als snijbiet, een op zich al vergeten bladgroente. Echter dat is het niet, weten anderen te vertellen: het zou een snijbiet gelijkende groente zijn. Maar laat ik u vertellen dat de Warmoesstraat, een van de oudste straten in Amsterdam daar niet naar genoemd is. Geert Mak zegt in zijn 'Een kleine geschiedenis van Amsterdam'  'Die straat heeft waarschijnlijk zijn naam te danken aan de groentekwekerijen en moestuinen die daar ooit hebben gelegen.'  Maar sla ik woordenboeken na, dan is men het slechts over een ding eens, het woord is verouderd. Mijn verouderde woordenboek spreekt over bladgroente of moesgroente, het andere een Vlaams weer slechts over groente.

Een vaste respondente - vaak op taalkwesties, en daar meestal gelijk in hebbend - op deze site meende weer dat het specifiek om onder glas verbouwde groente ging, haar etymologisch woordenboek verwees naar warme groente in de betekenis van van de warme grond in tegenstelling tot de koude grond. Maar de Warmoesstraat is ergens rond 1170 ontstaan, glastuinbouw lijkt mij toen niet aan de orde: glas was enorm duur in die tijd. Onroerend goed belasting werd zelfs een tijd geïnd op het aantal ramen dat een huis had. Maar, de betekenis van een woord kan door de tijd evolueren.

Warmoezenier, ook warmoezier en warmoezerij daar zijn de woordenboeken het wel weer over eens, dat zijn een groentekweker en een groentekwekerij. En tot besluit de Stadsatlas Amsterdam: die vertelt me allereerst dat het noordelijk deel van die straat tot aan de Oude Kerk tot aan de zeventiende eeuw gewoon Kerkstraat heette en het zuidelijk deel dat altijd al Warmoesstraat heette was genoemd naar de groentemarkt die daar ooit gelegen zou hebben. Ikzelf hou het dus op groente, zonder inperkingen.

Gelukkig kunnen we over ooft kort zijn: dat is gewoon fruit. Alhoewel, het ene woordenboek spreekt van vruchten en de ander van fruit of boomvruchten...

• Als ik voor de Privé zou schrijven wist ik het wel deze week: 'Hoe is het nou vier jaar later met de hondjes?'
• Willem-Alexander... Waterdeskundige doet me altijd denken aan beredeneerd pissen...
• Willen beleven hoeft niet door steeds een andere spannende vakantiebestemming. Dat kan ook door eens te kiezen voor een ander merk toiletpapier.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF