|
Het Glaspaleis
oftewel mijn eerste cowboypak
Grote
groepen feestende mensen verzetten mij altijd in een droeve
melancholie. De vrijmarkt op koninginnedag is dan ook altijd een
beproeving, ook al vanwege het massa eigene gedrentel. In een
rustige achterafstraat kwam het dan toch nog tot een
vrijmarktaankoop: een mevrouw ruimde de boeken van haar vader op.
In een boek over Limburg
viel mijn oog op een foto van het Glaspaleis, het legendarische
pand in Heerlen waar Schunck zijn kleding en stoffenmagazijn had.
Bij Schunck kreeg ik als zesjarige mijn eerste cowboypak. Schunck
had daar gewoon een afdeling voor, voor cowboypakken. Kom daar bij
de C&A eens om.
Het Glaspaleis in Heerlen
dat was onze etalage op die grote wereld, een tijd terug zag ik
een documentaire over Das Palast der Republik in Oost Berlijn en
al die tijd moest ik aan het Glaspaleis denken. De Heerlense
Mosseljprom. In die mooie - al
lang failliete - winkel van Schunck daar gebeurde het, naar
Heerlen gaan was naar Schunck gaan.
De aankoop van mijn eerste -
en enige - cowboypak werd bezegeld met een snoepje van de zaak.
Een beetje stuntelig stond ik met het papiertje te frummelen, ik
zag geen prullenbak. De verkoopster zag het en zei me het maar op
de grond te
gooien. Op die smetteloze vloer van dat Glaspaleis. En dat was de
eerste les die ik als cowboy leerde: als er papiertjes op de grond
gegooid mogen worden, dan is geen enkele wet heilig. Ik werd een
desperado van de geest eenzaam dolend op zoek naar...
Het
Schunck-archief (met o.a. posters en een
sollicitatieformulier) en de
tijdlijn met nog meer bronnen. Meer over het
Glaspaleis en de
Firma Schunck. Tegenwoordig is het Glaspaleis een
cultuurpaleis. |