|
Boodschappen doen met
die Junge Pioniere
Uit mijn ipod klinkt het
kinderkoor van Die Junge Pioniere, niets
horend dan Kling Klingeling da kommt mein Drahtesel negeer
ik luid bellende fietsers. Op de Haarlemmerdijk waar ik Später
wenn ich gross bin werd ich auch so ein Volkspolizist meezing
leg ik het verkeer lam.
In de supermarkt een
kinderstemmetje in mijn hoofd 'fürs kochen bin ich ja
noch zu klein, aber Staubwischen kann ich!' en dat ziet men
terug in mijn menu van vandaag: niets dan stofdoeken. Ik
ondertussen was alweer Hab'n se nicht noch Altpapier
volledig gericht op lege dozen die ik wil meenemen voor Cuba...

En dan opeens denk ik aan
die grens, hoe dat IJzeren Gordijn mij angst inboezemde als kind.
Enorme angst, ik durfde geen
stap dichterbij, vreesde mitrailleurs en mijnenvelden. Later,
jaren later
weer, dat ik door het niemandsland wandel en plotsklaps een Vopo
met een trapladdertje over de muur komt kijken, het zag er zo
lullig en onwaarschijnlijk uit. En daarna dat verhoor met dat
machinepistool op me gericht omdat ik een armembleem van de DDR-grenswacht de arbeiders- en boerenstaat in had gesmokkeld...
Dan vervolgt de ipod
Heut ist ein wunderschönen Tag... en dat is het.
Bij de foto's: boven
mijn vader moest bij de grens weer tot het "uiterste" puntje gaan
terwijl ik vreesde halfwees te worden. Hiernaast mijn broer aan de
grens in de jaren '70. |