Het jasje

Ze probeerde iemand te omschrijven. 'Ze was een beetje...', zei ze en wist niet hoe verder. 'Gedrongen', vulde hij gelaten aan. En daarmee was het duidelijk dat ze al lang elkaars pad deelden. Het ging om iemand die het gangbare voor de grond had moeten verkiezen. Kanker, ze staken nog eens op en deden nog een glas.

Van de omschrevene kwamen ze op die blonde van de gracht, die zagen ze ook niet meer. Tja je raakt op een leeftijd dat je zelfs

geen bril nodig hebt om minder te zien. 'Haar man die was al overleden', alsof dat iets bij zou dragen aan het haar niet meer zien. Alsof die blonde van de gracht haar laatste gang in zwart had gemaakt, als een blonde Indiase weduwe.

Het was een gezelschap dat ietwat uit balans was, zij met haar man en een meer met haar bevriend homokoppel. En ze nam het van die scheve weegschaal. Haar lange lofuitingen op zijn jasje en het bevestigen daarvan door die twee, deed hem het jasje steeds ongemakkelijker doen voelen. 'Het staat hem zo goed!' Maar de man die alles in zich had om geen Don Juan te zijn, wilde het ding inmiddels liefst zo snel mogelijk kwijt. Hij trok nog eens aan zijn sigaret, een in zich bezorgde haal die hij wegspoelde met een volgende teug bier en wilde er tenslotte niet in begraven worden. Zij verheugde zich echter met stelligheid in haar overtroef.

Ze zouden nog gaan eten besloot zij. Al dat sterven om hen heen noopte naar maaltijd en thuis restte slechts een bevroren zalm. Maar zij wilde meer bier, niet nog meer opbakken van dood wezen. Haar man belde dan maar een restaurant en liet het op zijn amicaalst klinken. Zin had hij er duidelijk niet in. Deed hem maar die ontdooide vis.

Toen begon ze nog maar een tweede keer over dat beige jasje wat hem zo goed zou staan en dat bij hem inmiddels bijkans de staat van notarieel vastgelegde verbranding voor de ter aarde bestelling had bereikt. De man ging er in zijn jasje steeds meer uit zien als een teckeltje met een dekje.

'Over een kwartier hebben we een tafel', zijn stem klonk tergend naar galgenmaal.

• Consument kiest voor gemak. Ook met de Paasdagen. Zoals voorgevonden Paaseieren.
• Als er aan een mensenvondeling evenveel te verdienen was als aan een ijsberenvondeling...
• Knut begint eigen kledinglijn...
• ... Slogan: Lekker warm bij het smelten van de poolkappen.

• Nu is het absoluut duidelijk dat Iran vrouwen discrimineert: allemaal kregen ze een goed gesneden maatpak...
• ... en zij werd opgescheept met een Miepen-outfit waarmee je niet eens bij de Josti-band kan.

Knap gemaakte horrorsite, goedkope pulp vormgeving. Als liefhebber van oud drukwerk kwam ik op deze etikettensite. En dan nog een heel informatieve site van de afdeling Neerlandistiek van de Universiteit van Wenen.

• 'Bunkers zijn toch om op te schieten?...'
• 'Want anders klagen we het geweldsmonopolie van de staat aan bij de mededingingsautoriteit...'

De veilige rechtbank

Ik hield mijn hart vast vandaag. De zaak Holleeder werd verplaatst van de zwaar beveiligde (?) rechtbank in Amsterdam-Osdorp naar die op de Parnassusweg. In die laatste ben ik ooit binnengewandeld en ondanks dat ik gefouilleerd werd en mijn tas door de scan ging stond ik even later binnen met een heel aantal voorwerpen waar je mensen behoorlijke schade mee kan toedoen. Het meest in het oog liggende een Opinel-mes nummer 8 dat ik bij de lunch gebruik.

Ik heb het ministerie daarna op de hoogte gebracht van de falende controle, ze namen het hoog op. Maar nooit meer iets terug gehoord.

Kijk zo doe je dat: je jaagt een paar raketten ergens naar binnen, zorgt dat je er een blindganger bij hebt en vervolgens wordt je zaak naar een andere rechtbank verwezen, waar jij dan iets hebt kunnen voorbereiden en je tegenpartij niet.

Maar goed, er gebeurde verder niets.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Gigantic -Rattenkwaad - Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF