reageren

 

deze week

 

vorige week

 

 

 

Week 8

 

Leuke berichten uit een gelukkig demissionair land...

 

Weekeinde 27/28 februari 2010
 

Ze wilde haar  kat

vegetarisch laten worden

 

Idealen zijn vaak

niet helemaal aan de orde

 

Maar soms

vergeven mooie ogen veel

 

De werkelijkheid

is het meest gespeelde toneel

Vrijdag 26 februari 2010

De koudste winter in 14 jaar zag ik de kranten koppen. Nu luister ik nooit radio, maar heeft iemand vandaag Rod Stewart's Mandoline Wind (bij gebrek aan het origineel, een cover) gedraaid? Met die zin 'Coldest winter in almost fourteen years'?

 

Marga van Praag, een aardige vrouw...

Marga van Praag werd in Pauw en Witteman - het televisieprogramma dat men een beetje gaat zien als het parlement van Nederland - een aardige vrouw genoemd.

Maar vraag het haar zoon niet. Die spreekt over haar als een onberekenbare alcoholiste. Vaak sliep hij onder het zeil van een roeiboot van een studenten roeivereniging in Amsterdam-Zuid. Gevlucht voor zijn moeder. Die hem geestelijk mishandelde. Een zondermeer aardige vrouw dus...

Joran van der Sloot, een aardige man...

Tja je snuift wat coke, je drinkt whisky om het weg te krijgen en er valt een vrouw van het balkon. Als behoorlijke burger ruim je dan netjes je vuil op. In een moeras, want 's nachts zijn de vuilnisbelten niet open. En dat is natuurlijk de fout van de overheid. Laat dit arme slachtoffer van ons land toch lopen. En lekker verder zelf zijn broek ophouden met kletspraatjes.

En dan nog, aardige mensen...

Veel reacties kreeg ik op mijn stukje over de moeder die haar dochter vermoordde, omdat ze zelf haar einde voelde naderen. En haar treurige leven niet aan de hulpverlening in ons hulpbehoevende land wilde overlaten.

Ik hoorde dat Theodor Holman een stukje met dezelfde strekking heeft geschreven. Tevoren was ik aangesproken in de bus, door een voormalig buurmeisje, wiens moeder een terechte ingezonden brief in Het Parool had gepubliceerd. En natuurlijk sprak iedereen over moord. Maar vooral over liefde.

Pinochet stierf in zijn villa, met vele op zijn geweten (als hij dat al had). Ronnie (de moeder) gaat sterven in de cel. Omdat ze voor altijd bij haar dochter wilde zijn.

Donderdag 25 februari 2010

Een zeer leesbaar boek. Duidelijk beter dan zijn handschrift. Ik kocht het dan maar op zijn Duits, het laatste voorhandene exemplaar. Want u weet hoe zeer ik vertalingen mistrouw.

 

Undercover bij Günter Wallraff

Tsja, tsja, het was uitverkocht in het Goethe Institut, waar Günter Wallraff zou spreken. Nu geloof ik er niet in dat ik ergens niet naar binnen kom. En kwam dat dus wel, zonder natuurlijk de toegangsprijs te betalen. Mijn - overigens vervalste - perskaart hoefde ik niet eens in te zetten. De dame van het Goethe Institut verontschuldigde zich nog dat er geen stoel voor me was, voorin. Maar goed ik had al een zitplaats gevonden, iets verder. Mijn gespeelde arrogantie kent nu eenmaal geen prijs. En daarvoor hoef ik me niet te maskeren.

Uiteindelijk kon ik de heer Wallraff slechts complimenteren met het feit dat hij zeer mooi Arabischs schrijft. En raadde hem aan eens iets te gaan doen in die vermaledijde metrotunnel in zijn woonplaats Keulen.

En ondertussen raakte ik dat meisje - die ik in de rij had opgebeugeld - kwijt dat bereid was een undercoveractie met mij in een bhurka te doen.

Ach ja, maskerade maskeert nu eenmaal. Daar kunnen zelfs goden niet bij helpen.

Woensdag 24 februari 2010

Ach ze hebben een verleden in zin hebben in de toekomst

Dat ze niet kunnen schrijven, goed, dat zal ik ze niet kwalijk nemen, het is ook maar één taalfout. En dat lelijke modieuze aan elkaar schrijven van woorden die door een spatie gescheiden moeten worden.

Dat ze niet kunnen lezen ook dat vergeef ik.

Maar het gebrek aan logica kan ik een politieke partij niet vergeven.

Ik heb een sticker die er op wijst dat ik geen ongeadresseerd reclame drukwerk wil. Dus ook niet een briefje dat men iets om die reden niet in mijn brievenbus heeft geworpen.

Had ik de krant nog liever gehad: die geeft meer bodem aan mijn kattenbak.

Maar goed, er zijn altijd nog dommere partijen: De Groenen afdeling West vervuilden de straat waar ik woon met een plakkaat. En ik woon niet eens in Amsterdam-West. Als je niet eens weet waar je buurt eindigt, begin er dan ook niet aan die te willen regeren.

Blijf thuis, plant een eikenboom en koop een motorzaag op krediet. Dat is denken aan de toekomst.

Dinsdag 23 februari 2010

Kijk aan, ik blijk ook al columnist voor De Volkskrant te zijn. En dit archiefstukje is ook leuk. Vooral de reacties. Voor herhaling vatbaar!

 

Maandag 22 februari 2010

 

PERMALINKS

Decoratie: André Alberts -  Forum: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Simone Naumann - Kunst: Jos van de Munckhof - Myra Beckers - Roel Köhlen - Muziek: Gigantic - Rattenkwaad - Tekst: Simon Vinkenoog (+) - Bert Bakker - Ton Verheijen - Jannie Heymans - Vormgeving: Debbie Kreike - Weblogs: Lisa Fikesjova