Lampenwinkel aan de Haarlemmerstraat, niet de Amsterdamse, maar de Leidse.

Vandaag was ik in Zwolle, vrijdag in Leiden. Laatst in Den Haag, Rotterdam. En wat me dan steeds opvalt hoeveel vriendelijker die steden zijn dan dat harde Amsterdam, die stad waar elke linkse intellectuele buitenlander van zegt dat het zo'n vrijplaats is. Günter Wallraff laatst nog. Een vrijplaats voor onbeschoftheid wellicht.

En voor duurte. Je bestelt een tosti in Zwolle en zie hoe meer werk ze er van maken, voor minder geld. Daar kent Amsterdam alleen duur betaalde onbeschoftheid.

Krijg ik in Amsterdam wel eens spontaan een biertje aangeboden van een onbekende, zomaar en zonder enige bijgedachte? In Leiden overkwam me het, zelfs in Utrecht, waarvan Utrechtenaren zeggen... En dan niet de goedkoopste Amsterdamse bierimitatie maar dat wat ik graag drink. Of op de maaltijd genood worden bij mensen die je voor het eerst ziet? Nee Amsterdam ze zeggen dat je bent veranderd en ja Amsterdam dat ben je ook.

Het voelt steeds meer als tijd om Amsterdam aan hen die zich Amsterdammer noemen en ander tuig te laten. Ik heb geen Postbus 51 meer nodig om voor de 'provincie' te kiezen.

Het Parool bakt er weer wat van. Een kapotte computer vervangen lijkt me geen nieuws, als we daar de kranten mee gaan vullen... Wel dat Prorail een computerstoring gaat vervangen. Door wat? Een andere computerstoring?

• Ik pleit voor de poldermodelboerka: uit stretchstof...
• ... rekbaar als rekkelijken.
• Amsterdammer: 'De provincie verkiezingen, dat is toch alleen voor provincialen?...'
• '... Nee? Dan kies ik voor Zeeland.'

Hond in de meltingpot

De eerste keer dat hij hier in een supermarkt kwam had hij zijn ogen uitgekeken. Ze hadden er alles en ondanks wat hem verteld was, ook hondenvlees, wat in zijn land een delicatesse was. Kat verkochten ze ook, maar dat at ie niet. En het hondenvlees was hier zelfs goedkoper dan de andere vleessoorten.

Thuisgekomen bleek het echter meer naar flink geadeld rund te smaken en toen hij later aan een langer hier wonende landgenoot vertelde hoe ziek hij er van was geworden, hoorde hij dat het voer voor honden was. Dat daarom die hond erop stond omdat het voor een hond was.

Sindsdien keek hij wel uit met die blikken. Hij kocht alleen nog af en toe blikjes vis, niet voor hemzelf natuurlijk. Hij had zijn les geleerd. Voor zijn goudvis.

Waarom ik dit schrijf? Vanwege een idiote vraag uit het inburgeringexamen: maak je thee van warm of koud water? Natuurlijk weten we dat: van warm water. Dat weet toch iedereen? Maar denk even verder: dat warme water maken we van... juist.

Günter Wallraff, op de achtergrond de foto van zijn rol als de gastarbeider Ali.

Wallraff

Günter Wallraff, in Nederland bekend van zijn boek over zijn infiltratie bij de Bild Zeitung en vooral zijn leven als gastarbeider in 'Ik, Ali', ging vandaag in gesprek met Nico Haasbroek in het Goethe Institut. En hij is een aangenaam verteller en compassievol politiek analist. En sociaal begaan.

Soms zijn zijn infiltraties ronduit gevaarlijk.

Mooi was zijn verhaal aan het eind hoe hij ooit op de Frankfurter Buchmesse onthaald werd door zijn uitgever op een receptie

met - zoals hij het zei - te veel eten voor mensen die al volgevreten zijn. Van dat soort aangelegenheden houdt hij niet en dus ontsnapte hij en kwam dolend door Frankfurt bij het station uit en trof daar een groep daklozen. Die heeft hij - en ik vertel het verhaal kort - uiteindelijk maar meegenomen naar het dure hotel waar het feestje zijner ere plaatsvond om al die overdaad op te laten eten.

Na afloop - bij een glaasje wijn - sprak ik hem nog even en ik vertelde hem onder andere dat ik recent Egon Erwin Kisch's reportage over zijn verblijf in een daklozenasiel nog eens las en het me opviel dat als je die van hemzelf - Wallraff dus - leest, tot je schrik constateert dat er in die tussenliggende periode van meer dan een halve eeuw niets veranderd is. Hij was het met me eens en vertelde dat hij vroeger het wereldbeeld had dat alles de toekomst in, beter zou worden. Maar dat hij nu vooral zag dat veel slechter was geworden.

Ik weet zijn volgende infiltratie, maar hou mijn mond. Wacht af, het belooft wat. Hij is een paar jaar ziek geweest, maar hij is terug. Hoe zei ie het? Tien jaar terug voelde ik me tien jaar ouder dan nu. En dat van de man van wie wordt gezegd dat hij geen humor zou hebben.

• Kartelboetes in de lift...
• De buurman: 'Ik slaap altijd klimaatneutraal...'
• De buurvrouw: 'Behalve als ie bonensoep op heeft.'
• Krantenkop: 'Alles is groot bij het terreurproces in Madrid.' Ik las hem echter als 'Allah is groot bij het...'

U kunt u nog aanmelden voor de verloting. Zondag wordt handgemaakt exemplaar 263 vergeven (zie gisteren). Een mail voldoet, adres hoeft pas bij winnen.

• Zelfs mijn nieuwe partner was betaalbaar dankzij Postkrediet.
• De ene hand wast de andere: met wat ik bij Postkrediet geleend heb betaal ik terug bij Lenen.nl...
• Ingeburgerd. Mijn moslim bovenbuurman heeft de helft van de bladzijden van de koran er uit gescheurd. En ze daarna door het raam bij de vuilnis gezet.
• Op herhaling: Willem Alexander, vruchtwaterdeskundige.
• Zeg nou zelf, wat zou u doen als u in een avondklokstad als Bagdad woonde?
• ... juist je vuurwerk overdag afsteken!
• Goed nieuws: minder kinderen verdronken. Slecht nieuws: meer kinderen ver dronken.

• Het jaar van het varken begint met een nieuw kabinet Balkenende...
• Moderne kraamzorg: een vrouw die op onmogelijke tijden een sigaretje in de babykamer komt roken en dan weer dringend weg moet.
• Holleeder op een tweedehands scooter? Wat voor soort criminelen zijn dat die zoiets niet gewoon stelen?

Blindedarm Braille met het nummer 263 (22 pagina's met inleggers), handgemaakt en in oplage van slechts één exemplaar. En hij kan bij u in de bus vallen. Mail uw adres als u nog kans wilt maken.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Gigantic -Rattenkwaad - Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF