|
Boudewijn Büch kon lyrisch zijn over de
dichteres Sylvia
Plath. Op haar teksten is het toneelstuk
Wraakoefening gebaseerd.
En de foto voor de poster is een icoon: die ene tepel (die een
concurrentie in het beeld legt, mooie gulden snede), die lijkende
symmetrie, maar dan toch die ene ontbrekende hand. |
|
Het meisje links was mijn eerste
vriendinnetje, uit Berlijn was ze, prachtig mooi zwart haar,
kersenfruitige lippen, de mooiste benen ooit. Haar vader was
grensbewaker in de DDR geweest, maar had de grens niet tegen
zichzelf beschermd. 's Avonds was ze mijn vriendinnetje,
Overdag was het een ander, een Hamburgse, ze had alles om fotomodel
te worden, zei mijn moeder. Haar naam weet ik niet meer, die van de
Berlijnse wel. We schreven een tijd lang en dat houdt dan
pubersgewijs ooit op. Het zal de leeftijd zijn. En ooit komen de
gedachtes terug. Ook dat zal de leeftijd zijn.
- Gezinsdrama en dat daarna de buren zeggen het waren
onopvallende rustige mensen. Dan zie ik het drama dus niet.
|
Misschien
dat men het geweld in Irak in competitievorm kan gieten zoals in
Italië en andere beschaafde voetballanden...
