Dat mensen in het openbaar durven te melden dat ze naar musicals gaan vind ik net zoiets als vertellen dat je intieme relaties onderhoudt met de dobermann-pincher van de buren. Maar er schijnt markt voor te zijn en dus raakt men door z'n onderwerpen heen: nu is er al Thatcher, the Musical. Ik verwacht binnenkort Hitler, the Musical, de beursgang van World Online, de supermarktoorlog en de privatisering van de NS (met de kraker 'Ja een rondje rond de kerk, kerk, kerk!') als musical.

Iets anders: op zoek naar Grapus -werk vond ik dit. En over Grapus oprichter Pierre Bernard dit. Frankrijk en internet: het is iets als vrouwen bij de SGP.

Vadermoord binnen het huis Oranje-Nassau

Willem II staat bij velen slechts bekend als de monarch die in een dag van conservatief tot liberaal werd. Het spook van de revolutie waarde door Europa en Willem wilde z'n hachje redden: beter koning onder een grondwet dan helemaal geen koning. Het volk echter heeft hem nooit wat aangedaan - die bleven hun mooiste deernes ter bezwangering naar voren schuiven, een onecht koningskind bracht meer op dan tien koeien - de dood kwam uiteindelijk van veel dichter bij.

Willem II had geen al te beste verhouding met zijn vader Willem I en dat ging ver. Zo wilde Willem II graag Koning der Belgen worden, terwijl zijn vader hem er juist op uit had gestuurd de Belgische opstand te smoren. Maar de Belgen kozen Leopold van Saksen-Coburg tot hun koning en diezelfde Leopold had eerder al de Engelse troonopvolgster Charlotte Augusta waarmee Willem verloofd was van hem weggekaapt.

Willem's bed was echter altijd wel gevuld en hij zette menig buitenechtelijk kind in de wereld. Z'n vader was daarin - uitzonderlijk voor de Oranje-koningen - wat terughoudender geweest, die speelde het ooit klaar om een knappe Pools-Pruisische gravin, die zich in afwachting van zijn slapen gaan poedelnaakt in zijn bed had genesteld, zonder gebruikmaking van haar diensten uit het raam de vrieskoude in te flikkeren. Het naakte gravinnetje overleefde slechts omdat er een hooiberg onder het raam stond. Willem II kende dat soort scrupules niet en bij gebrek aan vrouwvolk legde hij het ook aan met mannen.

De man die Tilburg tot hoofdstad van Nederland wilde maken was niet erg geliefd bij zijn volk, men noemde zijn koninkrijk het omgekeerde lijden van Christus: waar Christus in zijn eentje stierf voor het welzijn van allen, stierven in Nederland allen voor het welzijn van één. Maar toch werd hij niet door het volk de dood in gejaagd: die zou hij net als zijn vader gevonden hebben in een leunstoel. Tenminste zo luidt het officiële verhaal.

Andere bronnen melden dat hij door een familielid werd vermoord, en dat was in die kringen niet geheel ongebruikelijk: de vader van zijn vrouw - Anna Polovna, een Russische tsarendochter - had ook zo zijn eind gevonden. Hoe het precies is gegaan is niet helemaal duidelijk, maar de verhalen wijzen wel beiden naar zijn zoon Willem III. In de ene versie zou deze hem woedend met zijn wandelstok dood hebben geslagen. De meer waarschijnlijke versie is dat Willem III in een dronken bui zijn vader per ongeluk doodschoot op een paleistrap vol naakte meisjes.

• Het maakt me niet uit of mensen Deense vlaggen verbranden. Zolang ze het maar thuis in stilte doen.
• Situatie Sharon: een auto met motorpech door de wasstraat duwen.
• Abdullah: 'Groene boekje, witte boekje? Ik volg alleen spellingsvoorschrift van sharia!'
• Het gezin Mastenbroek uit Dalfsen: 'Die moslims op de Dam viel tegen. Volgende keer toch maar weer de Gay-parade...'
• En als de mees op het LBO maandag vraagt waar Denemarken eigenlijk ligt hebben ze als gewoon geen flauw idee.

Boekjes open: meer gegoudstikker

Vandaag kreeg ik na vijftien jaar een uitgeleend boek terug. Train to Hell van Alexei Sayle, ooit wereldberoemd door de nummers 'Ullo John! Gotta New Motor?' en 'Didn't You Kill My Brother?' (met de mooie conclusie 'You did a bloody good job!') en natuurlijk zijn optreden als vijfde Young One. U zult zeggen vijftien jaar is lang om een boek terug te krijgen, maar ik heb er nooit aan getwijfeld, Alexei Sayle-lezers zijn namelijk doodeerlijk. Helaas ken ik er maar twee: degene die ik het uitleende en mezelf.

Alexei Sayle-lezers zijn niet als die ene meneer waar ik ooit over hoorde - en wiens identiteit ik om politiek correcte overwegingen maar niet noem omdat hij net zo joods als Alexei was - die twee soorten Ex Libriï had, eentje met zijn naam en de ander luidde 'Gestolen van ...'. Daarmee was die man die ik maar niet noem wel stukken eerlijker dan diegenen die de collectie Goudstikker al jaren bruikleenden.

Maar goed om lang gelul te castreren: ik heb al mucho langer dan die vijftien jaar een boek in m'n kast staan dat ik leende van een andere lener (maar wie ook al weer?). Al mijn zoektochten naar de oorspronkelijke eigenaar liepen spaak ondanks zijn duidelijke adresstempel. Dus hier een laatste poging op 10 februari de dag die voortaan Nationale Teruggeefdag heet: zorg dat ik Postoffice van de grote Bukowski naar het postkantoor kan brengen!

Wilt u ook geleende boeken teruggeven, mail naar Blindedarm Braille-boeken.

• Spotprentredacteur Deense krant op vakantie gestuurd. Midweekje Iran.
• De brandweermannen kwamen niet blussen. Ook vanwege de aantrekkende conjunctuur.
• De puber had nog nooit een brief gezien. Dankzij de bewegende postzegel erop dacht hij dat het een prototype was van een oprolbare Ipod-video.
• De buurman: 'Even dacht ik nog dat die cartoons de vogelpest weghielden...'
• Maar goed de cartoonkwestie (tot besluit): òf we houden er nu over op, òf de Denen maken nu betere!

Akbar (2)

Eerst onder het geroep van Allah akbar een Deense vlag in brand steken en als ie dan eindelijk goed fikt hem op de grond gooien en er met z'n allen op gaan lopen trappen. Dan zeg ik: waarom hem eerst in de fik steken om hem daarna als gekken uit te gaan stampen?

Ik probeerde een gebaar te maken

Vandaag bij de El-Tawheed moskee

Maar ik geloof niet dat ze daar

van kaas houden

Het was een dag om snel te vergeten. Nog nooit was er iets zo snel de wereld om gegaan, nog nooit had iets zoveel mensen bezig gehouden.

Maar T-shirts, niemand durfde ze te dragen. Een boek, niemand durfde het te drukken. Postkaarten, ach, zouden ze aankomen?

Hij zuchtte nog eens. Er viel geen rooie cent te verdienen aan die Deense cartoons.

• Cartoonoorlog. Kleine Sven maakte zich geen zorgen meer. 'Superman en Batman die staan toch aan onze kant?...'
• '... En zij hebben alleen Mohammed en die mag je niet eens tekenen!'
• Van vrijheid van meningsuiting krijgt een moslim alleen maar keuzestress.
• Verkoophit in de Arabische wereld: de Deense vlag als deurmat.
• Tegeltje: Op de donkere kant van de maan is meer licht dan in het onverlichte deel der wereld.
• Nu maar hopen dat het leger voldoende datasticks meeneemt naar Uruzgan.
• Amsterdamse taxichauffeurs moeten alle ritten aannemen. Dus vroeg ik bij CS om een rit naar de achterkant van de rij...
• Bleek een ziekenhuis te zijn.

Akbar

Onder het uitroepen van Allah akbar is in Turkije een katholieke priester vermoord. Is dit een bewijs dat het iets te maken heeft met de cartoonkwestie? Moslims roepen bij steeds meer Allah akbar. Ik zag beelden van een groep moslims die het hoofdkantoor van de Egyptische veerdienstmaatschappij aanvielen en de meubels in brand staken, ondertussen riepen ze Allah akbar. Waarom? Omdat de boot gezonken was? Of omdat de meubels bleken te branden? Tja dacht ik, Allah akbar, maar wij hebben te eten.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Rattenkwaad -

Tekst: Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF