|

Ik
ween om bloemen in de knop gebroken
En voor de
ochtend van hun bloei ontdaan
Ik huil om
leven dat niet is ontloken
En
schuldloos in de kribbe is vergaan
Hij kwam en
is snel weer heengegaan
Op zijn
fiets, niets, geen woord gesproken
Zwart en
wit geschminkt in zijn waan
Baby's,
leidster, zwijgend dood gestoken
Dan rest
slechts de stille duistere nacht
En donkere dagen
die aan de einder gloeien
Een kind
dat nooit meer zelf zijn ogen sluit
Voor
pasgeboren leven is het licht voor altijd uit
Bloeiend
bloed dat niet en nimmer meer zal vloeien
In ter aarde gelegde bloemen rust een eeuwige klacht
Voor Dendermonde. Naar een
sonnet van
Willem Kloos. |