|
Paris Hilton en de overwinning
van het symbolisme
Als er tegenwoordig van één
kunststroming sprake is die deze tijd domineert dan is het het
symbolisme. De Russische symbolistische dichter Vladislav
Chodasevitsj schreef ooit in een essay over de symboliste Nina
Ivanovna Petrovskaja - naar wie het romanpersonage Renata
in Broesjov's De Vuurengel is gemodelleerd - heel treffend
dat symbolisten niet hun leven leven maar hun leven spelen. Het
leven als kunstwerk met uitvergrootte - beredeneerde - gevoelens,
je doet niet wat je voelt maar je leeft een theatraal gevoel tot
in alle consequenties.
Symbolisten waren daarnaast
erg gevoelig voor - hoe kan het anders - symboliek en zo werd de
vrouw van de Russische schrijver Blok vanwege de betekenis van
haar naam tot een totem van aanbidding.
Wie tegenwoordig goed om
zich heen kijkt ziet eigenlijk alleen maar mensen die hun leven
spelen, die constant aangeleverde plaatjes van perfectie willen
reproduceren. Zouden we een symbool voor deze tijd moeten kiezen
zou Paris Hilton al vanwege haar naam de meest geschikte zijn.
Paris Hilton kan niet zingen, niet acteren, ze is niet
intelligent, creatief of slechts bijzonder knap om te zien. Paris
Hilton heeft gewoon veel geld en geen flauw idee wat er mee te
doen behalve uitgeven. Ze speelt haar leven op televisie dat
vervolgens door de kijker weer gewillig in het klein nagespeeld
wordt.
Paris Hilton is het scenario
van het Barbie-poppenhuisverhaal dat het dagelijks leven van velen
is. En Paris Hilton is daarmee het grootste kunstwerk dat deze
tijd afgeleverd heeft. Verwekt door twee mensen, maar gemaakt door
velen. Een opblaaspop als product van liefde, beter symbool is er
niet voor deze tijd. |