Het Bosbijbaantje

Het eerste dat aan Grand Café de Bosbaan in het Amsterdamse Bos opvalt is dat ze voldoende personeel hebben. Echter grotendeels iets van ongemotiveerd bijklussen uitstralend, ze bezitten de sublieme gave je compleet te negeren.

Ene Vampira schreef over mij.

Bij mijn eerste bezoek keek men langs me heen, met moeite haalde ik mijn afspraak. Bij mijn tweede had men deze kunst duidelijk verfijnd en moest ik nog langer wachten, slechts op het moment van mijn besluit elders te verdorsten werd ik opgemerkt: men dacht waarschijnlijk aan een klant die zonder te betalen de zaak wilde verlaten. Alsof men in de horeca wachtgeld kan berekenen.

De klant hoeft niet iemand aan te spreken, het personeel dient dit te doen. Pas na zeker tien minuten en terwijl vele personeelsleden langs me heen zijn gelopen word ik aangesproken, de bestelling – die simpel is – wordt vervolgens pas lange minuten later afgeleverd. Het meisje dat serveert zoekt de vrij lege tent af naar mij. Het bier draagt inmiddels een grafschrift op het glas.

Voor mijn tweede bestelling moet ik wuiven, en dat haat ik. De handeling wordt opgemerkt echter er wordt slechts op gereageerd met dat men even iets moet serveren. Wie zei ook alweer dat een ober iemand is die al weglopend zegt dat ie eraan komt? De rest van het personeel staat een door de baas uitgereikt waterijsje te eten, een aardige geste bij dit warme weer maar hij kan ze beter scherp houden. Ik hoor mijn bestelling, tenminste het feit dat ik wil bestellen over meerdere schalen gaan, maar uiteindelijk gebeurt er niets. Maar goed, ik weet inmiddels hoeveel tijd een bestelling hier kost.

Het moge duidelijk zijn: als er een plaats is waar men eerder van de dorst omkomt dan de Sahara, dan hier.

Zaterdag 10 mei 2008

Bijna twintig jaar geleden

Onder het raam van kamer C20 van het Prins Hendrik-hotel op de Amsterdamse Prins Hendrikkade werd hij aangetroffen. Dood. De enige juiste conclusie die de politie trok was dat het een junk was. Niemand vroeg zich af waarom deze junk in een hotelkamer woonde.

Tegenwoordig is er op die plek een monument voor Chet Baker, de jazztrompetist en zanger met zijn iele geluid.

Ik sprak laatst iemand - niet onbekend in de jazzwereld, want een begenadigd muzikant - die hem nog gesproken had. Hij twijfelde aan die val uit het raam. En natuurlijk is die ook twijfelachtig, een bijna zestig jaar oude fragiele man door een raamopening van twintig centimeter valt, klinkt naar vragen. Maar toch.

Er hangen vermoedens van een boze drugsdealer rond zijn dood, maar ik betwijfel dat. Baker was een man van spelen, geld, scoren. Open schulden bij een dealer in Amsterdam zijn niet logisch en een dealer verdient er niets aan om de schuldenaar door het raam te laten kukelen. Zeker als hij de trompet laat liggen.

Een medejunk? Ik weet niet of er geld of dope in de kamer gevonden werd. Maar ik geloof wel dat er een hotelportier moet zijn geweest in dat hotel, in die buurt een man met oog voor junks. De tompetist was daarbij te broos om met geweld overvallen te moeten worden. En de mede-junk zou de kamer alleen eveneens via het raam hebben kunnen verlaten.

De weduwe Baker - overigens zijn ex-vrouw - probeert een bedorven pannetje soep warm te houden. En ze wint er alleen maar mee dat het dossier vernietigd is.

Men vond hem met de pen van het raam in de hand op een paaltje onder het raam. Junks hebben statistisch gezien een grotere kans uit ramen te vallen als ze niet dakloos zijn.

En dat paaltje is al lang vervangen voordat u er geld uit wilt slaan. Vervangen door een klote paaltje waarover je je hooguit ten dode kan struikelen als je de plaquette te zeer bekijkt.

Haring uit het handje

In de Amsterdamse binnenstad loopt nog een traditionele haringboer rond het borreluur de cafés af. Met een koelbox vent hij zijn haring uit en ze gaan nooit per het losse stuk. Nee, per drie. Gekleed gaat hij in een Monnickendams pak, maar enige andere klederdracht mag het ook zijn.

Per drie dus, maar goed voor een prijs van vijf euro mag men dan niet klagen. Ik verdenk de man er altijd van dat hij de daggelegen haring van de haringkarren

rond het borreluur te gelde maakt, ze met een handje zout aan een verder leven helpt. En dat hij even veel met een vissersboot heeft dan een krabstick met een krab.

Ze waren zout, naar waar we naar het zilte van de nieuwe oogst verlangen. De reuk bleef lang aan de vingers hangen, wat tevens een slecht teken is: hoe beter de haring hoe minder men ruikt.

Maar goed, dan nog. Ik mag de man. Een van de laatste van een uitstervend ras. Niet dat ik hoop dat de haring met hem uitsterft, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

• 'Mevrouw, hoe hoog is de verpakkingstax op een rolletje pakpapier?'
• Ik zou ook niet vastgelegd willen worden in een auto omgeving Zwolle...
• Super de Boer: 'Bij aankoop van drie zakken voorgebakken patat een sprookjesfiguur cadeau!'
• Rond Zwolle denk je toch hooguit aan melkdieven...

Café Papeneiland, Amsterdam, randje Jordaan

De slager van de Willemsstraat

'Kruien?' vroeg hij altijd als hij flink met zijn handen in het gehakt gaand de juiste hoeveelheid bepaald had. Ik zag nooit in waarom ik voor vier ons half om half een kruier zou benodigen, maar goed, de plat Jordanees pratende man bedoelde zo mij later bleek of hij het gehakt moest kruiden. Hetgeen er voluit op neer kwam dat hij er wat zout en een weinig peper aan toevoegde.

Zijn zaak had mooie planken die de rijkdom van de jaren vijftig in al haar glorie nog decennia later uitstraalden: uitpuilende blikken cornet beef, smac en spam. Ingeblikte koeienmoederkoek. Van dat vlees dat je een keer eet en dan ernstig het vegetarisme wenst te omarmen.

Koteletten kende hij niet. Ik leerde hier dat die in noordelijk Nederland karbonades heten. Ook menige tip omtrent de goede keuken deed ik er op, zoals dat je aan een goede snert altijd een klein handje witte bonen moet toevoegen. Het nut daarvan bevraag ik me nog steeds, proeven zul je het niet, dat handje.

Ook hoorde ik er een volksmevrouw eens klagen dat ze in de herfst altijd zo 'deppesief' werd en ik verbaasde mij dat zulke mensen dezulke edele stemmingen ook weten te gevoelen. Maar het kan zijn dat het op een niveau was van een klein handje witte bonen.

Ondertussen werd hun wijk rijker en trok de echte Jordanees naar protserige woningen in de buitenwijk en nog verder. Zaterdags kwamen ze dan terug om hun welvaren te laten zien bij de duurdere slager om de hoek, de nummer een aangeschreven slager van de buurt. En terwijl ze daar drie rijen dik traditioneel stonden te klagen dat ze verdreven waren uit hun Jordaan, verkommerde mijn slagertje. De blikken ingeblikt vlees werden nu steeds meer explosief, tot landmijnen van na de oorlog.

Zekere dag was zonder aankondiging het mijnenveld geruimd. Slechts een in hanenpoten geschreven vluchtig kattebelletje leerde mij dat ik mijn gehakt voortaan elders kopen moest. Die slager om de hoek heb ik daarop jarenlang geboycot. Niet om zijn vlees – want dat is goed – maar om het hoog geblondeerde vrouwenvlees dat krijsend de diaspora verkondigd om daarna achenebbisj winkels vervloekend hun terugtocht naar de periferie te aanvaarden in vierwielaangedreven auto's die nooit een spatje modder zullen zien. Hun wildste weg is die naar de wasstraat om te blinken voor de buurt die eenmaal was. Damestantes die hun vier ons gerookte ossenworst zonder tegenwerping tot de auto zouden laten kruien.

Mijn Asusje op bed.

Laptoppertje

Mijn nieuwe liefde op computergebied heet Asus EEE. Een miniem laptopje. Als ik het tevoorschijn haal, beginnen vrouwen direct geluiden te maken die ze anders alleen maken bij foto's van frisgeboren baby's. Direct helemaal verkocht.

Mannen stellen zich wat terughoudender op, vragen eerst naar cijfers. Als ik ze dan uitleg waarvoor ik hem gebruik – behalve vrouwen die geluiden laten maken – en wat ie kan gaan ze alsnog overstag. Voor tekstverwerken, internetten en mailen wil ik geen kilo's meeslepen. Deze weegt minder dan een kilo.

En ik lever geen cent in aan meneer Gates: Linux!

Dan de prijzen die er geschat worden. 1200 euro. Klopt precies, mits je het door vier deelt.

[Dit is niet een door Asus gesponsord bericht. Helaas.]

Hij houdt van bloemen

schreef zijn rouwbrief

alsof er over de dood

nog liefde voor bloemen is

Bloemen die op de kist

verrotten zullen

als zijn overschot

dat er van hield

Het is alleen de gedachte

niet de zijne, maar de onze

die blijft

Ergens in ons zijn

is het leven eeuwig

en bloeien er elk jaar

nieuwe bloemen

ook voor hen

die ze niet meer

plukken kunnen

En er zullen altijd bloemen groeien

voor zij die er van houden

bloemen groeien batenloos

zoals hij ook voor de ander was

voor E. K.

PERMALINKS

Forums: Tsjechië - Fotografie: Thomas Schlijper - Katrien Mulder - Kunst: Roel en Jos - Muziek: Gigantic -Rattenkwaad - Tekst: Diana Ozon - Simon Vinkenoog - Opschrijver -  Webcams: Rokytnice - Weblogs: hansb - stroomopwaarts - LisaF