Marktplaats is af en toe heel treurig. Bekijk vooral ook de andere advertenties van de aanbieder en lees de verhaaltjes, van een dobbelsteen verkopen vanwege kleiner moeten gaan wonen en zo.

En help deze meneer even met oversteken naar de andere kant.

Deze keer veel verzoeken voor Gerard Joling omdat de vorige week geplaatste Etta James prompt overleed. Maar goed, wakker worden en wild! En dan ook slaapkamerafbrekend wild! Solly! Laarsjes aan en de deur uit: de nieuwste van The Hymen of Tongues kopen; ik bedoel maar, er zijn mensen die ook popster wilden worden en daarvoor wel hun tijd verdeden met muziek. Zo, even zompen, dat dat toen nog mocht zo'n hoempaband. Iets anders dan, zomaar wat functioneel Kate Moss. Nog meer Burt Bacharach en Hal David? Of heeft u liever een Frans hijgmeisje dat Johnny Rotten covert? Nee, nummer 1 in de jaartop 2011, bij Jools: ooit waren we vrienden, maar nu koopt iedereen babykleertjes. Weg wezen dus, het waren er weer tien. Bravissimo fortense!

Het CDA heeft een nieuwe visie. Ik neem aan een kleinere. Een veel kleinere.

Handpoppetje

Of ik Muppetpunten wou, vroeg ze plotsklaps. Nu is dat één voor elke vijftien euro, maar ze besloot me op de hele rol te vergasten. Ook al had ik maar voor 7,58 gekocht.

Nu kan ik me haar daad wel voorstellen: ze wou er vanaf. Ik verafschuw Muppets ook, ook al kan ik me er maar twee voor de geest halen: Kermit en Miss Piggy en die zijn allebei even irritant. Misschien dat Woody Allen ook een Muppet is, dat zou kunnen.

Om de een of andere reden komen ze al jaren op tv om er dan weer van te verdwijnen. En dan komen ze weer terug. Ik denk altijd in het kader van obesitas of zoiets. Want daar hebben ze natuurlijk wat mee, ze zijn er vast tegen.

Ze keek me even opgelucht aan en hoopte zacht dat ik mijn pasje weer eens zou achterlaten. Want dat mag ze wel als ik dat doe. Kan ze nog iets zeggen, het lag haar al op de lippen, alleen een stukje lucht kwam. Want ik was het niet vergeten, deze keer. Ze zuchtte het restje van haar adem maar, keek op haar manier vrolijk. Straks als het druk zou worden, had ze die domme punten niet meer.

Ik wenste haar maar vast een leuke avond, zo vroeg nog in de middag. 'Ja', zei ze, 'ja' en glimlachte. Kut Kermit.

Dagboek woensdag 25 januari 2012

'Het was een zondag als alle anderen. In de middag vilden ik en oom Huibert een schaap. Goed gevulde uiensoep voor de avondmaaltijd.

Tante Lucia liet weten bevallen te zijn van een tweeling, weer eens. Verder niets te melden.

Zoals ik zei: gelijk alle zondagen.'

Doelloos
Op elk verlaten pleintje in Nederland staan basketbalpalen. Als dit land ooit ondergegaan is in de zee en toekomstige onderzoekers dat Atlantis aan de Noordzee onderzoeken zullen ze schrijven dat de Nederlandse volkssport een balspel was rond twee palen met ringen eraan.

Maar wie speelt er eigenlijk dat spel? Niemand zo'n beetje. Met de nieuwe sportsubsidies zal het ook wel in de weg te bezuinigen categorie vallen. En terecht, lijkt mij.

Waarom staan die palen dan toch al meer dan twintig jaar door heel het land? Was een toenmalige bestuurder op sportgebied basketbalfan? Of is er door de producent van die dingen geschoven? Was de sport misschien meer geschikt voor de openbare ruimte, omdat vanwege de aard van het spel, minder gevaar bestond voor aanpalende winkelruiten? Floreerden die pleinen dan ooit?

Vragen zonder antwoorden. Tot die tijd markeren ze vergeten plaatsen. Maken van troosteloze intrieste buurtplanningspleintjes hangplekken; met hun uiterlijk van vandalismebestendigheid, een verwijzing naar de galg op de hangplekken van weleer.

Dienen zo lang bij toerbeurt als de linker of rechter goalpaal, of als doel bij die andere volkssport, het fietswerpen.

En soms verhangt iemand er zich aan.